Patrzysz na wiadomości znalezione dla zapytania: 31 Pułk Artylerii Lekkiej

Pod koniec roku dywizja została przebrojona w Shermany IIa co wydatnie wzmocniło jej siłę ognia. No i za 1.DPanc stał największy argument aliantów czyli ilość. Dywizja miała pełny stan czołgów czyli prawie 400 sztuk.

Co do tej liczby (podawanej np. przez Skibińskiego) mam poważne wątpliwości. Wg wyliczenia zawartego w Wozy bojowe PSZ Magnuskiego w D. Panc. był 319 czołgów:
Dowództwo dywizji – 10 czołgów (prawdopodobnie Shermany)
- Brygada pancerna – 202
Dowództwo – 10 czołgów (prawdopodobnie Shermany) i 3 czołgi mostowe
3 pułki pancerne po 63 czołgi (52 Shermany i 11 stuartów)
- 10 psk - 63 czołgi (52 Cromwelle i 11 stuartów)
- 2 pułki artylerii – 24 (czołgi obserwacyjne)
- p. art.ppanc – 10 (czołgi obserwacyjne)
- p.art.plot. – 10 (czołgi obserwacyjne)
Jak widać z powyższego wyliczenia to 1 D.Panc dysponowała (po odliczeniu czołgów obserwacyjnych i mostowych) siłą 273 czołgów (w tym 44 lekkich) a nie 400.

Na niemieckich dywizjach się nie znam więc chętnie bym się dowiedział ile czołgów, dział szturmowych, niszczycieli czołgów mieli kolejni przeciwnicy dywizji.

Stan wyposażenia niemieckich dywizji pancernych w wozy bojowe na 10 czerwca 1944 podany jest w
http://www.dws.org.pl/viewtopic.php?t=8531
choć oczywiście w sierpniu stany musiały być znacznie niższe.
Etatowo w D.Panc. wz 44 winno być 184 czołgi (91 Panther i 93 Pz.IV) i 23-31 dział szturmowych.

Po mobilizacji pułków artylerii dla dywizji rezerwowych powstało 14 samodzielnych dywizjonów artylerii (12 uzbrojonych w armaty 75 mm i 2 uzbrojone w haubice 100 mm) - część z nich wzmocniło właśnie takie zgrupowania ON i samodzielnych batalionów strzelców, ale wiele zmoblizowało się dopiero po wybuchu wojny...

Ja doliczyłem się 14 dywizjonów artylerii lekkiej pozadywizyjnej (8 z armatami 75 mm i 6 z haubicami 100 mm)
Dal-e uzbrojone w armaty (12 x 75)
41 – Rembertów (mobilizowany przez 32 dal)
48 – Toruń (mobilizowany przez 31 pal)
50 – Przemyśl (mobilizowany przez 22 pal)
58 – Toruń (mobilizowany przez SPA)
59 – Brześć (mobilizowany przez 30 pal)
64 – Częstochowa (mobilizowany przez 7 pal)
67 – Gniezno (mobilizowany przez 17 pal)
81 – Dęblin (mobilizowany przez 28 pal)

Dal-e uzbrojone w haubice (12 x 100)
42 – Zamość (mobilizowany przez 3 pal)
52 – Włodzimierz Wołyński (mobilizowany przez 27 pal)
62 – Włodzimierz Wołyński (mobilizowany przez 27 pal)
68 – Toruń (mobilizowany przez 31 pal)
71 – Płock (mobilizowany przez 8 pal)
78 – Toruń (mobilizowany przez SPA)

Dane za:
- A.Kostankiewicz "Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i Wojska polskiego w latach 1914-1939",
- P.Zarzycki "Plan mobilizacyjny "W" Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny"

Crolick nie masz sił lądowych do obsadzenia takiej linii.

Nie dostaniesz niestety żadnej artylerii choć początkowo planowałem dać na Wybrzeże 31 PAL z Torunia wraz z trzema dywizjonami artylerii lekkiej - ale już rozparcelowany. Mogę dać Ci ewentualnie jakiś pociąg pancerny albo nawet dwa jak chcesz.

Nie zabiorę Ci też batalionu piechoty Gdynia II i pozwolę robic fortyfikacje polowe własnymi siłami z tego co masz na miejscu. Zostawię też na Helu balony zaporowe - mogą się przydać...

Mogę ewentualnie też przydzielić do Lądowej Obrony Wybrzeża jakiegoś generała bardziej doświadczonego niż pułkownik Dąbek ale to chyba nie byłoby mile widziane przez Kierownictwo marynarki Wojennej

Zadania dla Floty - bronić własnego wybrzeża i atakować linie komunikacyjne nieprzyjaciela z Prusami Wschodnimi i Szwecją. Głównym punktem oporu ma być Hel. Co do czasu obrony to proszę o propozycje.
Kontrtorpedowce -> Plan "Peking", a "Gryf" w rejs szkolny na Morze Śródziemne. Zdjąłbym też z "Gryfa" dwie pojedyńcze armaty 120 mm i ustawił je na Oksywiu. No chyba, że masz inne propozycje.
Okręty podwodne mają w miarę możliwości postawić miny pod niemieckimi portami. Zwalczanie okrętów handlowych zgodnie z prawem międzynarodowym, a wojennych od trałowca włącznie w górę. Strzelać torpedy salwami

Marcin Bryja, "Artyleria niemiecka 1933-1945", s. 31:
"w każdym trójbatalionowym pułku piechoty znajdowała się kompania dział piechoty zawierająca sześć lekkich dział kal. 75 mm i dwa działa ciężkie kal. 150 mm."

Oczywiście to był etat, który był wypełniony faktycznie w 1939 roku [przez dywizje 1. fali, pozostałe dopiero do tego dążyły.

Ale w sumie w DP było 18 leIG 18 i 6 sIG 33

Także skłaniam się ku zdecydowanej postawie "i tak i nie" . Zgadza się, że Wehrmacht nie zrezygnował z trakcji konnej, ale pod względem ilości koni w DP a DK jest spora różnica. Biorąc pod uwagę warunki pogodowe (generał mróz w akcji), rosyjską taktykę spalonej ziemi oraz kłopoty logistyczne i ściśle określone ilości dostaw, które mogły dotrzeć na pierwszą linię uważam, że zdecydowanie lepiej było dostarczyć na front 10 ton paliwa niż 10 ton furażu dla koni. Rzecz jasna podczas kilkuletniej wojny, w potężnej armii walczącej na całym kontynencie zawsze znajdzie się okazja by wykorzystać kawalerię i dlategoteż ona powstała.

O. de B. DK SS (jesień 1944) za Bryja M., Ledwoch J., Jednostki Waffen SS 1939-1945, Warszawa 1996.

3 pułki po 6 szwadronów każdy
dyon kolarzy
dyon ppanc
bateria dział szturmowych
pułk artylerii lekkiej
dyon plot
baon saperów
baon łączności
baon zapasowy

W skład pułku wchodziły 4 szw. liniowe (2 ckm, 18 rkm, 2 moździerze 81 mm), szw. ciężki (8 ckm i 6 moździerzy 81 mm), szw. wsparcia (8 rkm, 4 plot 20mm, 4 działa piechoty 75 mm, 3 armaty ppanc).

Z czasem dodano do DK baon rozpoznawczy o organizacj analogicznej jak w DGrenad. Zmotoryzoway był częściowo pułku artylerii (jeden dyon), całkowicie baon saperów, tabory, służba sanitarna. W 1944 siła dywizji przedstawiała się następująco: 14040 zółnierzy, 697 rkm, 86 ckm, 68 moździerzy 81 mm, 18 dział piechoty 75 mm, 24 miotacze ognia, 35 plot 20 mm, 9 armat plot 37 mm, 4 plot 88 mm, 42 ppanc 75 mm, 32 haubice 105 mm, 4 haubice 150 mm, 31 dział szturowych, 20 samochodów pancernych.

2 Łużycka Dywizja Artylerii:
-6 Brygada Artylerii Lekkiej (43, 45, 48 p.a.l.)
-7 Brygada Artylerii Haubic (44, 47, 50 p.a.h.)
-8 Brygada Artylerii Ciężkiej (1, 2, 3 d.a.c.)
-6 dyon artyleryjskiego rozpoznania pomiarowego

5 Dywizja Artylerii Polowej:
-2 Pomorska Brygada Artylerii Haubic (7, 8, 9 p.a.h.)
-3 Warszawska Brygada Artylerii Haubic (10, 11, 12 p.a.h.)
-10 Brygada Artylerii Ciężkiej (1, 2, 3 d. a. c.)
-9 dyon rozpoznania pomiarowego

1 Samodzielna Brygada Moździerzy (5, 8, 10, 11 p.m.)

1 Warszawska Brygada Artylerii Armat im. gen. J. Bema (1, 2, 3 d.a.c. armat 122mm)

4 Brygada Artylerii P-panc. (4, 19, 20 p.a.p-panc.)

5 Pomorska Brygada Artylerii Ciężkiej [powstała z przeformowania 5 p.a.c.] (trzy dyony haubico-armat 152mm)

9 Drezneńska Brygada Artylerii P-panc. (53, 56, 72 p.a.p-panc.)

11 Brygada Artylerii P-panc. (29, 30, 31 p.a.p-panc.)

14 Sudecka Brygada Artylerii P-panc. (58, 63, 78 p.a.p-panc.)

1, 2, 5, 6, 22, 23, 33, 34, 35, 37, 38, 39, 40 p.a.l. w dywizjach piechoty;

1, 2, 3 p.m.

21, 59 zapasowy pułk artylerii

Szlak bojowy dodam w piątek, bo jest tego... dużo, a dowódców poszukam w innych opracowaniach.

Bibliografia: "Wojsko Polskie-Barwa i Broń"

No tak, wszystko fajnie, tylko że tyle to ja wiem :). Chodziło mi raczej o
coś w rodzaju:
ARMIA "POZNAŃ" -14, 17, 25, 26 DP, Wielkopolska i Podolska BK.
albo
XIV Korpus -13 i 29 DPZmot.

Legenda
KS - Korpus Strzelecki
DS - Dywizja Strzelcow
BPanc - Brygada Pancerna
KPanc - Korpus Pancerny
BKaw - Brygada Kawalerii
DKaw - Dywizja Kawalerii
KKaw - Korpis Kawalerii
pal - pulk artylerii lekkiej
dan - dywizjon artylerii najciezszej
plm - pulk lotnictwa mysliwskiego
plb - pulk myslistwa bombowego

FRONT BIALORUSKI komandarm II rangi Michail Prokofiewicz Kowaliow

3 Armia d-dza Wasilij Iwanowicz Kuzniecow
4 KS (50 DS, 27 DS)
10 KS (126 DS, 115 DS)
5 DS,10 DS, 24 Dkaw, 22 BPanc, 25 BPanc, 8 dywizjon pociagow pancernych,
Grupa Lotnicza (15 plm, 5 plb, 6 plb)

11 Armia d-dza Nikifor Wasiliewicz Miedwiediew
16 KS (2 DS, 100 DS)
24 KS (139 DS, 145 DS)
64 DS
164 DS
3 KKaw (7 DKaw, 36 DKaw)
6 BPanc
124 pal, 360 pal, 376 pal, 402 pal, 328 dan, 331 dan, 3 dywizjon poc.
pancernych
Grupa Lotnicza (21 plm, 31 psb)

Grupa Konno-ZMechanizowana Iwan Wasilewicz Boldin
5 KS (4 DS, 13 DS,)
6 KKaw (4 DKaw, 6 DKaw, 11 DKaw),
15 KPanc (2 BPanc, 27 BPanc, 20 BZmot),
21 BPanc
33 plm, 41 plm, 39 psb

10 Armia Iwan Grigoriewicz Zacharkin
11 KS (121 DS, 150 DS)
3 KS (3 DS, 33 DS, 113 DS)
116 pal, 136 pal, 318 pal, 375 pal, 403 pal, 322 dan, 329 dan, 330 dan,
4 dywizjon poc. pancernych, 10 plm

4 Amia Wasilij Iwanowicz Czujkow
8 DS, 55 DS, 122 DS, 143 DS, 29 BPanc, 32 BPanc, 120 pal, 350 pal
5 dywizjon poc. pancernych, a takze: 29 DS, 52 DS, Dnieprzanska Flotylla
Wojenna, 4 plm

FRONT UKRAINSKI komandarm I rangi Siemion Konstaninowicz Timoszenko

Grupa Kamieniecko-Podolska (12 Armia) Iwan Wlodzimirowicz Tiuleniew
4 KKaw (32 DKaw, 34 DKaw)
5 KKaw (9 DKaw, 16 DKaw)
25 KPanc (4Bpanc, 5 BPanc, ???BZmot)
13 KS ( 72 DS, 99 DS)
23 BPanc, 26 BPanc
25 plm, 28 plm

Wolczynska Grupa Armijna (6 Armia) Filipp (oryginalna pisownia!) Iwanowicz
Golikow
2 KKaw (3 DKaw, 5 DKaw, 14 DKaw)
17 KS (96 DS, 97 DS)
24 BPanc, 38 BPanc, 10 BPanc

Szepietowska Grupa Wojsk (5 Armia) Iwan Gierasimowicz Sowietnikow
8 KS (44 DS, 81 DS)
15 KS (60 DS, 45 DS, 87 DS)
36 BPanc

To tak na szybko - ale chyba co najwazniejsze jest.

Nie chcę się wpitalać między wódkę a zakąskę, ale znalazłem coś takiego w jednej z książek nt. Dywizji Grenadierów Ludowych (DGL):

Dywizje Grenadierów Ludowych tworzono od lipca do grudnia 1944r., w ramach 29, 30, 31 i 32 fali mobilizacyjnej (proces ten kontynuowano w styczniu nastepnego roku). Związki formowane w 29 fali wystepowały początkowo pod nazwą dywizji zaporowych i dywizji grenadierów. W ramach 30 fali utworzono już bezpośrednio 12, 16, 19, 36, 560, 563 DGL, przy czym jednostki o numerach 12, 19, 16, 36 powstały na bazie dwóch dywizji piechoty i dwóch dywizji lotniczo - polowych. Największa mobilizacja prowadzona była od września, kiedy to w ramach 32 fali odbudowano ponad 30 dywizji.
Do formacji tych wcielano żołnierzy z nadwyżek lotnictwa i marynarki, dojrzałych mężczyzn z zakładów przemysłowych oraz roczniki mobilizacyjne 1925 i 1926.
DGL (etat dla 32 fali) miała następujący skład: sztab, trzy pułki grenadierów po dwa bataliony każdy, pułk artylerii, bataliony: przeciwpancerny, saperów i łączności, służby tyłowe. Łącznie 10 326 żołnierzy wyposażonych w 345 rkm, 45 ckm, 42 moździerze kal.81mm., 24 moździerze kal.120mm., 38 dział piechoty kal.75mm., 9 armat polowych kal.37mm., 27 armat ppanc. kal.75mm., 24 haubice kal.105mm., 12 haubic kal. 150mm. Dywizja posiadała tylko 6 batalionów piechoty, ale wraz z samodzielną kompanią fizylierów miały one sporo automatycznych środków ogniowych, w tym 1045 karabinków samopowtarzalnych MP44. Umożliwiało to, jak pisze Eisenhower, "stawianie skutecznego i silnego oporu". Względnie liczna była również ręczna broń przeciwpancerna - 162 wyrzutnie Panzerschreck. Przewidziano również wsparcie w postaci kompanii lekkich niszczycieli czołgów Hetzer. Formalnie taka kompania powinna posiadać 14 wozów tego typu i 1 gąsienicowy ciągnik ewakuacyjny.

Za: Norbert Bączyk, Ardeny 1944-45, seria Historyczne Bitwy, wyd. Bellona 2004, s.40-41

Pozdrawiam!

O tym to wiadomo

Skoro "o tym wiadomo", to czemu nie napiszesz nic o tym 11 pac? A na dobry początek starczyłoby zajrzeć do Głowackiego.

Plany utworzenia dowództwa 48 DP Rez. i dowództw pułków dla pomorskich batalionów ON w bardzo konkretenej formie zostały przedstawione w referacie Oddziału I Sztabu Głównego, przedstawionym na konferencji 1 XII 1938 r., wraz z całą masą innych propozycji zmian w systemie mobilizacji. Większość z nich od ręki zatwierdzono, ale na mocy decyzji Szefa Sztabu włączenie tego dowództwa (48 DP) do planu mob. przesunięto na przełom 1939/40 i tak już zostało, tj. nie zdążono go zatwierdzić do wybuchu wojny.
210 pp miał być stworzony w oparciu o 14 pułk piechoty i Kadrę Piechoty we Włocławku. Pułkiem artylerii miał być 31 pal a służby i oddziły dywizyjne miały być formowane w OK. I i VIII.
Natomiast dowództwu 216 pp miało być sformowane w Tarnopolu jako dyspozycyjne dla Odwodu NW.
W 1938 roku w poprawkach do planu W zrezygnowano z formowania przewidywanych wczesniej trzech innych dyspozycyjnych dowodztw pułków piechoty mobilizowanych w Łodzi (przez 31 pp), Inowrocławiu (przez 59 pp) i Pleszewie (przez 70pp).

Dowództwo 11 Pułku artylerii ciężkiej. Zmobilizowano coś takiego w 1939 roku? I gdzie? W oparciu o 1 PAC?

Nie. Dyspozycyjne dowództwo 11 pac zostało zmobilizowane przez 1 pac częściowo ze swojego stanu a częściowo przydzielono doń oficerów z innych jednostek.
Było to dowództwo dyspozycyjne pułku Odwodu NW (podobnie jak w piechocie 216 pp), przeznaczone do koordynowania działań jednostek doraźnie przydzielanych z dywizjonów dyspozycyjnych arylerii ciężkiej jak i lekkiej.
Dowództwo 11 pac działało w Grupie gen. Zulaufa (zgrupowanie płk Ludwika de Laveaux) na podejściach do Warszawy, a potem na Pradze (odcinek Warszawa-Zachód) jako dowództwo artylerii ogólnego działania.

[ Dodano: Sro 25 Paź, 2006 ]
I na dobranoc: wracając do postu SZUKAM. W Berezweczu stacjonował batalion KOP "Berezwecz", który po prostu był batalionem szkolnym, złożonym z dwóch kompanii szkolnych strzeleckich i szkolnej kompanii ckm. Natomiast w Wilejce stał batalion KOP "Wilejka", złożony z dwóch kompanii szkolnych (z których jedna miała pluton ckm ),w których szkolono także w użyciu broni ppanc. Obie te jednostki miały charakter szkoleniowy. To tyle.

[ Dodano: Sro 25 Paź, 2006 ]
Planowana 48 Dywizja Piechoty miała powstać z jednostek ON (podobnie jak to było z 55 DP). 210 pułk piechoty miał zostać utworzony z trzech kolejnych batalionów ON istniejących na Pomorzu, które zamierzano przeformowac na typ II.

Ksenofoncie. To przecież zabawa, Twoje sugestie są jak najbardziej dopuszczalne i na miejscu:) Poprawmy moją koncepcję, zbliżając ją do ideału...

Co do "Orłów" jako antygangutów, to nie jestem przekonany w tej koncepcji do końca, że te okręty musiały być tak duże jak były. Można było zrobić okręt mniejszy ale z 6 wyrzutniami torped na dziobie i prędkością 18 w., choć wątpię czy Gangut przeżyłby salwę i 4 torped. (Na marginesie KMW zalecało strzelanie pojedyńczymi torpedami na dodatek...) K-XVIII miał 8 wyrzutni (4 na dziobie, dwie na rufie i dwie obracalne) i 18 w. Wydaje mi się, że lepiej jest mieć 9 okrętów średnich (nie małych) niż 5 dużych, żeby zwiększyć zagrożenie pod niemieckimi portami ... czy w zatoce Fińskiej. Moja koncepcja co do wielkości Orła czy nawet i Groma jest taka, że polscy decydenci w Min. Spr. Woj. się po prostu nie znali. Świrski chciał trzy okręty, powiedziano mu że są pieniądze na dwa, to zamówił dwa największe jakie były, bo nie zatwierdzono by mu trzech mniejszych ale tańszych.

Co do dwóch dywizji piechoty to się zgadzam, ale jedna już tam była, czyli LOWyb. Trzeba było tylko ściągnąć dla niej dodatkowy pułk artylerii lekkiej. Przypadkowo był taki w Toruniu (szkolny 31 pal). Plus 27 DP (a może jeszcze lepiej zamiast 27 DP - 9 DP, którą mozna było sciągnąć już w marcu 1939) to mamy razem dwie dywizje piechoty. Potrzebny byłby generał na dowódcę takiej grupy operacyjnej. Marynarzom generał w Gdyni pewnie by się nie spodobał, ale musieliby to jakoś przeżyć.

W ramach pomocy francuskiej (kredyt) można było spróbować ściągnąć baterię artylerii kolejowej, choćby takiej jak po wojnie mieliśmy w Darłowie, kaliber 178 mm. Francuzi mieli je w zapasie marynarki wojennej, więc może byśmy je dostali bez większych ceregieli. Mitoko pisał też o 8 armatach kal. 149 mm, które bez sensu opchnęliśmy Hiszpanii, to artylerię nadbrzeżną już mamy. Wtedy moje zaoszczędzone 10 mln możesz przeznaczyć na powiększenie Groma i Błyskawicy do normalnych wymarów, albo na zakup artylerii przeciwlotniczej, której było za mało.

Gryf jako szybki stawiacz min musiałby być chyba, taki wielki. Gdzieś musiałoby byc miejsce na większą siłownię. To miałby być przecież okręt zdolny postawić miny w Zatoce Fińskiej, a potem uciec. Z 20 w. raczej nie byłby do tego zdolny. Wiem, że inne floty budowały stawiacze min o prędkości do 20 węzłów predkości, ale zadania dla nich były inne. Nam potrzebny był unowocześniony Nowik z I wojny.

[Tzaw - może wpierw doczytaj o czym idzie dyskusja - chodzi o kwestię haubice a armaty dalekonośne.

Doczytałem. Ty dyskutujesz o o armatach dalekonośnych. Kseno nie. Kseno dyskutuje o artylerii ciężkiej, a to nie to samo.
Jeśli organiczymy się do artylerii dalekonośnej, to nikt w dywizji jej nie miał. Jak sam zauważyłeś, to szczebel korpuśny, armijny, czy jak to sobie dana armia to doktrynalnie ustawiła.

Nawet nie wiem kto z kim i przeciwko komu?
Kto i jaka teze udowadnia a kto obala?

Zaraz zaraz - a skąd Tyś wziął 2,5 t dla 10-30 ??

A dla Xeno - przybliżony stan rosyjskiej artylerii na circa about połowę 1939:

- 360 dział najcięższych (10x 152mm, 350x h203mm)
- 2500 dział dal. zas. (870x 107mm wz. 10/30, 420x 122mm wz. 31/37, 150x 152mm wz. 10/30, 280x 152mm wz. 10/34, 800x 152mm wz. 37 )
- 3400 ciężkich haubic 152 mm (2600x wz. 09/30, 670x wz. 10/37, 100x "Vickers", 50x wz. 38 )
- 4600 lżejszych haubic 122 mm (3800x wz. 10/30, 800x wz. 09/37 )
- 7500 dział dywizyjnych 76 mm (2100x wz. 02, 2400x wz. 02/30, 180x wz. 33, 1700x wz. 36, 1200x wz. 39 )
- 870 dział pułkowych 76mm wz. 27.

O co chodzi z tymi zdolnościami logistycznymi ??

Myśmy wzmacniali artylerię dywizyjną, bo artyleria armijna była u nas niemal fikcją.

Nie do końca tak: artyleria armijna była u nas fikcją, ponieważ idea artylerii armijnej nie do konca odpowiadała frontowi wschodniemu. W jaki sposób mógłbyś manewrować artylerią, jeśli armia ma front szerokości 200 kilometrów?

Polskie dywizje piechoty powoli stawały się związkami operacyjnymi, przejmując coraz więcej funkcji korpuśnych i armijnych.
Z kolei pułki powoli stawały się związkami taktycznymi.

Najprawdopodobniej po 1944 roku każdy pułk mialby wlasny dywizjon artylerii lekkiej, a dla dowódcy dywizji zostałby pułk artylerii z dyonem haubic 100mm, haubic 155mm oraz armat 105mm.

I to była róznica pomiędzy nami a Sowietami: oni stawiali na ilośc, a my na jakość.

Pozdrawiam
Ksenofont

P.S. jeszcze trzy grosze:
1/też Was lubię.
2/Domek mógłby korzystać z polskich czcionek i słownika.
3/Wątek mógłby zostać wydzielony.
X

Xeno:
Naszych DP "czynnych" byłoby dalej 30, + 7-9 rezerwowych (jak w 1939 roku), chyba, że 6 rezerwowych rozwijamy na etat "czynny" , i tworzymy kolejne dywizje rezerwowe.

Niemieckie dywizje I. fali biorące udział w ataku na Polskę:

32, 3, 23, 21, 11, 1, 12, 24, 30, 10, 17, 18, 19, 14, 31, 46, 4, 8, 28, 44, 45, 7, 27 Infanterie Divisionen (czyli 23 dywizje).

Dywizje II. i III. fali (więcej km, brak moździerzy i granatników, w pułkach tylko lekkie działa piechoty; w III. fali do tego mniej ciężarówek):
50, 207, 218, 228, 217, 73, 206, 208, 239, 221, 213, 62 i 68 ID (czyli kolejne 13 dywizji).
Do 1942 roku dywizje II. i III> fali spokojnie zostałyby nasycone sprzętem w takim samym stopniu co I. fala => czyli juz miałbyś 36 dywizji według etatu I. fali, w każdej 36 haubic 105mm, 12 haubic 155mm i cała reszta.
U nas mógłbyś mieć ujednolicony pal z dwoma dywizjonami haubic 100mm (rzem 24) i jednym armat 75mm (12), do tego dac (o ile nie byłoby nowego sprzętu, to dalej 3 Schneidery 155mm i 3 armaty 105mm; gdyby do artylerii dyspozycyjnej weszły te haubice/armaty wz. 1940, to możnaby część pac-ów przeznaczyć na wzmocnienie dywizyjnych dac-ów - czyli max. do 6 haubic 155mm i 6 armat 105mm.

Policzmy sobie:
w naszej DP mamy w najlepszym razie:
24 haubice 100mm + 6 armat 105mm = 30 dział o charakterystyce porównywalnej do niemieckich haubic 105mm (36 sztuk)
6 haubic 155mm (pociski analogiczne) - wobec 12 niemieckich.
plutony armat pułkowych - razem 6 sztuk, do tego jeden dal na armatach 75mm = w sumie 18 armat 75mm; Niemcy - 18 lekkich dział piechoty 75mm, i "poza konkurencją" 6 dział ciężkich 150mm

Czyli niezbalansowane mamy: 6 haubic 105mm, 6 haubic 155mm i 6 ciężkich dział piechoty - mało? przeliczeniowo to półtora dywizjona dział (chociaż leIG i sIG miały zupełnie inne charakterystyki od naszych wz. 02/26 i wz. 97; ale chodzi bardziej o przeznaczenie taktyczne).

W 1939 roku nasz dac miał tylko 3 haubice 155mm i 3 armaty 105mm; w dywizjach rezerwowych w ogóle nie było plutonów dział piechoty oraz dac-ów; natomiast niemiecki pal był taki sam we wszystkich dywizjach (zwłaszcza w tych wysłanych na Polskę), chociaż częśto zamiasty sprzętu niemieckiego używali czeskiego (też niezłego zresztą).

1 Dywizja Zmechanizowana Brunete
Division Mecanizada Brunete N.1 (wiosna 2002r)
Dywizja zmechanizowana jest największą jednostką wojsk lądowych Hiszpanii. Dywizja Brunete stacjonuje w Burgos. Podstawową siłę bojową dywizji stanowią:
12 Brygada Pancerna Guadarrama (Brigada Acorazada Guadarama XII)
31 pułk zmechanizowany Asturias (posiada jeden batalion piechoty zmechanizowanej - I/31 Covadonga )
61 pułk zmechanizowany Alcazar de Toledo (posiada dwa bataliony czołgów- II/61 Wadras i III/61 Leon )
10 Brygada Zmechanizowana Guzman el Bueno
2 pułk zmechanizowany La Reina (dwa bataliony piechoty - I/2 Princesa i II/2 Lepanto )
10 pułk zmechanizowany Cordoba (batalion piechoty - III/10 Almansa i batalion czołgów IV/10 Malaga
11 Brygada Zmechanizowana Extramadura
6 pułk zmechanizowany Saboya (I/6 Cantabria i II/6 Las Navas )
16 pułk zmechanizowany Castilla (III/16 Alcantra i IV/16 Merida )
14 pułk lekkiej kawalerii pancernej Villaviciosa (posiada 2 lekkie bataliony)
11 pułk artylerii w składzie grupy artylerii samobieżnej i grupy rakietowej
82 pułk artylerii przeciwlotniczej
pułk (?) saperów, pułk (?) łączności, pułk (?) logistyczny
Hiszpański batalion czołgów składa się z 4 szwadronów (po 10 czołgów) czołgów i szwadronu dowodzenia (4 czołgi).
Brygada pancerna liczy około 3400 ludzi dysponujących 68 czołgami, ponad 220 pojazdami pancernymi i 24 samobieżnymi haubicami.
Brygady zmechanizowane liczą po ponad 4500 żołnierzy, 44 czołgi, ponad 450 pojazdów pancernych, 24 samobieżne haubice i 58 wyrzutni ppanc TOW oraz Milan.
Łącznie 1 Dywizja Zmechanizowana liczy 17678 żołnierzy, 207 czołgów, 1321 pojazdów pancernych, 88 haubic samobieżnych, 12 wyrzutni artylerii rakietowej, 149 wyrzutni ppk, 27 działek plotn, 48 wyrzutni rakiet plotn, 3821 samochodów terenowych i ciężarowych, 259 pojazdów specjalnych i około 100 pojazdów inżynieryjnych.

witam wszystkich a szczególnie zainteresowanych historią przeszłą i współczesną miasta Wielunia

Tak sie złożyło , że historia mojej rodziny, pochodzącej z Lubelszczyzny, na stałe związała się z historią Wielunia i jego okolic. O tym się u nas w rodzinie mówiło od zawsze ze względu na osobę Antoniego Miłosza -ojca mojej matki a mojego dziadka.
Jermar- duże dzięki za cenne informacje a szczególnie za zdjęcie. Oczywiście o zawieszeniu poszukiwań śladów z naszej strony nie ma mowy. Jeżeli poszukiwania nawet nie odniosą rezultatu, w sensie odnalezienia imiennej mogiły, to ja i rodzina rozszerzymy znacznie swoją wiedze na temat historii września 1939r.
Efekty zainteresownia juz są. Otóż w dniu wczorajszym odbyło się spotkanie, najprawdopodobniej z ostatnim z żyjących żołnierz 28 pal z Zajezierza, Panem Bronisławem Cieślą. Starszy Pan,ogromnie sympatyczny i mimo swojego wieku / 96 lat/jest nadal w świetnej kondycji fizycznej.
Niestety nie znał mojego przodka, ale to nic - szukamy dalej.
Wracając do historii września 39r. przeczytałem ciekawe dane :
zgodnie ze strukturą dowodzenia i organizacji pułku artylerii lekkiej z 31 sierpnia 1939r. , stan tej jednostki był nastepujący:
85 oficerów,
2048 podoficerów,
1842 konie
oraz wyposażenie bojowe:
24 armaty 75mm /wraz z jaszczami /
12 hałbic 100mm /wraz z jaszczami/
18 lekkiech K.M.
14 taczanek z radiem KRF.
8 central telefonicznych,
101 aparatów telefonicznych,
120.000m kabla telefonicznego,
9 teodolitów,
3 lunety nożycowe,
3 kontomierze - busolowe,
duże ilości amunicji
a do tego kuchnie polowe, racje żywnościowe/ z pewnością na conajmiej na trzy dni dla ludzi i zwierząt/.
Jak podaje Andrzej M. Przybyszeski w swojej publikacji z serii Zarys historii wojennej pułków polskich w kamani wrześniowej " 28 Pułk Artylerii Lekkiej" / gorąco polecam/, 27 VIII 1939 r. pułk otrzymał rozkaz załadowania na eszelony w Dęblinie a 28 VIII 1939r. wszystkie transpory odjechały w okolice Wielunia, gdzie następnie od pierwszych godzin wojny brały udział w walkach pułków piechoty, do których zostały przydzielone.

Coż za wspaniała organizacja , cóż za logostyka!
Przedwojenna precyzja i wykonanie.
Pozdrawiam wszystkich serdeczne i proszę o następne informacje, zdjęcia, tak cenne dla mnie.

Haubica 100mm wz. 1914/1919 Škoda

W latach 20-tych postanowiono zwiększyć ilość haubic w pułkach artylerii lekkiej. W rezultacie podpisano umowę z zakładami Škoda na zakup dział oraz licencji i szkolenie personelu.

W 1928 roku zakłady w Starachowicach przystąpiły do produkcji. W 1938 roku produkcję rozpoczeły jeszcze zakłady w Stalowej Woli. Produkowane działo miało donośność 9600m i szybkostrzelność 60 strzałów na godzinę. Działo było przeznaczone do trakcji konnej, jednak część haubic wyposażono w koła z oponami i przeznaczono do 16-go dywizjonu artylerii lekkiej 1-go pułku artylerii motorowej w ramach 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. Działa były tam holowane przez ciągniki C4P.

W latach 30-tych rozpoczęto równoległe prace nad własną, nowoczesną konstrukcją wz. 38 St. Nowe działo miało mieć donośność do 14000m oraz miało być dostosowane do trakcji mechanicznej. Produkcja seryjna miała ruszyć w grudniu 1939 roku.

Do wybuchu wojny zdołano zakupić i wyprodukować około 900 haubic 100mm wz. 1914/1919. W walkach we wrześniu wzieło udział około 580 takich dział. 13 haubic było na wyposażeniu pociągów pancernych. Stanowiły one największą wartość bojową spośród wszystkich rodzajów artylerii z uwagi na najmniejsze zużycie. Niedostateczny był jednak zapas amunicji - na działo średnio przypadało 28 pocisków.

Ciekawe informacje

• Haubice 100mm wz. 14/19 były ekspotrowane z Czech m.in. do Jugosławii, Grecji, Włoch i na Węgry. Było to jedno z najbardziej popularnych w Europie dział polowych w momencie wybuchu wojny. Wiele haubic zostało przejętych przez Niemców, którzy używali lich w kampanii francuskiej pod oznaczeniem 10cm LeFH 14/19. Później stanowiły wyposażenie umocnień na wybrzeżu Francji. Włoska odmiana posiadała koła wyposażone w opony i była przystosowana do trakcji motorowej.

Dane techniczne

∞ Kaliber: 100mm
∞ Masa w pozycji bojowej: 1430kg
∞ Długość w pozycji bojowej: 5480mm
∞ Szerokość w pozycji bojowej: 1850mm
∞ Wysokość w pozycji bojowej: 1720mm
∞ Długość lufy: 24 kalibry
∞ Donośność maks.: 9600m
∞ Szybkostrzelność: 6 strz./min.
∞ Szybkość początkowa pocisku maks. / min.: 415m/s / 366m/s
∞ Masa pocisku / ładunku: 14,4kg (wz. 31), 15,8kg (wz. 28)

Dowódca Floty i Obszaru Nadmorskiego: kadm. Józef Unrug

*Morska Obrona Wybrzeża - dowódca kmdr Stefan Frankowski (stan na 31 sierpnia):
- dywizjon minowców - dowódca kmdr ppor. Zdzisław Boczkowski
-- minowce: OORP Czajka, Czapla, Jaskółka, Mewa, Rybitwa, Żuraw,
-- kanonierki: OORP Generał Haller, Komendant Piłsudski;

Rejon Umocniony Hel - dowódca: kmdr Włodzimierz Steyer
- dywizjon artylerii nadbrzeżnej,
- 2. Morski Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej,
- 4 batalion Korpusu Ochrony Pogranicza;

samodzielne okręty:
- stawiacz min ORP Gryf,
- okręt szkolny ORP Mazur,
- hulk szkolny ORP Bałtyk,
- okręty-bazy: OORP Nurek, Gdynia, Gdańsk,
- okręt hydrograficzny ORP Pomorzanin,
- inne jednostki pomocnicze;

Morski Dywizjon Lotniczy - dowódca kmdr por. Edward Szystowski
2 samoloty Lublin R-VIIIter, 1 samolot CANT Z-506B, 10 samolotów Lublin R-XIIIter i Lublin R-XIIIG (Puck)
I eskadra dalekiego rozpoznania - 2 samoloty Lublin R-VIIIter, 1 samolot CANT Z-506B
II eskadra bliskiego rozpoznania - 10 samolotów Lublin R-XIIIter i Lublin R-XIIIG

*Lądowa Obrona Wybrzeża - dowódca płk Stanisław Dąbek (stan na 31 sierpnia):

Odział Wydzielony Wejherowo - dowódca: ppłk Kazimierz Pruszkowski
-1. Morski Pułk Strzelców,
-batalion obrony narodowej Puck;

Oddział Wydzielony Redłowo - dowódca: ppłk Ignacy Szpunar
-2. Morski Pułk Strzelców,
-1. batalion rezerwowy;

Oddział Wydzielony Kartuzy - dowódca: kpt. Marian Mordawski
-batalion obrony narodowej Gdynia II,
-batalion obrony narodowej Kartuzy;

1. Morski Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej - 8 stałych armat przeciwlotniczych kalibru 75 mm wz. 22/24.

batalion obrony narodowej Gdynia I

*dywizjon okrętów podwodnych (samodzielny dywizjon) (stan na 31 sierpnia) - dowódca: kmdr por. Aleksander Mohuczy
okręty podwodne: OORP Żbik, Wilk, Ryś, Orzeł, Sęp);

*dywizjon niszczycieli (samodzielny dywizjon w Wielkiej Brytanii) (stan na 1 września) - dowódca: kmdr por. Roman Stankiewicz
OORP Błyskawica, Burza, Grom;

*Pluton łącznikowy Dowództwa Lądowej Obrony Wybrzeża

*Flotylla Pińska (samodzielny oddział na Prypeci) (stan na 31 sierpnia 1939) - dowódca kmdr Witold Zajączkowski
-monitory rzeczne: OORP Horodyszcze, Kraków, Pińsk, Toruń, Warszawa, Wilno,
-kanonierki rzeczne: OORP Zaradna, Zawzięta i Zuchwała,
-okręt sztabowy ORP Admirał Sierpinek,
-statek uzbrojony ORP Generał Szeptycki,
-okręty przeciwlotnicze: OORP Hetman Chodkiewicz, Generał Sikorski,
-kutry uzbrojone: KU1 - KU3, KU7, KU21 - KU24,
-lekkie kutry uzbrojone: LKU16 - LKU19, LKU25 - LKU29,
-trałowce: T1 - T8,
-stawiacz min ORP Mątwa,
-pozostałe jednostki pomocnicze;

*Oddział Wydzielony Wisła (stan na 31 sierpnia) - dowódca kmdr ppor. Roman Kanafoyski
-ciężki kuter uzbrojony ORP Nieuchwytny,
-kutry uzbrojone KU4 , Ku5 , KU6,
-ścigacz rzeczny KU 30,
-inne jednostki pomocnicze;
samodzielny okręt (stan na 31 sierpnia): niszczyciel ORP Wicher

Właśnie dostałem książkę wydawnictwa < Adiutor – http://www.adiutor-mars.com.pl >, „WOJSKA FRANCJI W WOJNACH REWOLUCJI I CESARSTWA 1789-1815”.
Autorem tej bardzo dobrej pracy poświęconej Wojskom Napoleona jest zapomniany Polski historyk Marian Kujawski.

Marian Kujawski urodził się w Płocku 19 sierpnia 1921 r., a zmarł w Anglii 29 czerwca 1983r., został pochowany na cmentarzu Kirkton of Monikie koło Carnoustie w Szkocji.
Napisał między innymi taką pracę jak: „Z bojów polskich w wojnach napoleońskich. Maida-Somosierra-Fuengirola-Albuera” Londyn 1967, nakładem Polskiej Fundacji Kulturalnej.

[...praca składa się z czterech świetnych rozpraw poświęconych bitwom we Włoszech (Maida), i w Hiszpanii (3 pozostałe). Autor pracował nad przygotowaniem powyższego dzieła przez 10 lat, będąc na co dzień wykładowcą przedmiotów ogólnych w Dundee w Szkocji.
Prof. Marian Kukiel, który zaopatrzył książkę wstępem, stwierdził w nim: ten cykl czterech rozpraw powinien przeczytać każdy wojskowy polski. Wszystkie powyższe opracowania bitew ujęte żywo, barwnie i zajmująco, zostały zaopatrzone w obszerne rozdziały poświęcone źródłom i historiografii.]

Mogę nadmienić że książka: „Z bojów polskich w wojnach napoleońskich. Maida-Somosierra-Fuengirola-Albuera” powinna się ukazać nakładem wydawnictwa Adiutor, a jak zostałem poinformowany ze źródła, rozmowy ze spadkobiercami trwają i raczej zakończą się pozytywnie

Natomiast wracając do „WOJSKA FRANCJI W WOJNACH REWOLUCJI I CESARSTWA 1789-1815”, to jest to obszerny bo liczący 404 strony, (choć niedokończony bowiem autor zmarł w trakcie jego pisania) leksykon Francuskich formacji wojskowych.
Mimo że nie został ukończony, stanowi mimo to potężną skarbnicę wiedzy.

Praca składa się z 2 rozdziałów, pierwszy rozdział świetnie opisany charakteryzuje wszystkie formacje opisując po kolei:
Piechotę
Liniowa
Lekka,
Kawalerię:
Karabinierzy
Kirasjerzy,
Dragoni,
Szwoleżerowie-Lansjerzy,
Strzelcy konni,
Huzarzy,
Artylerię,
Inżynierię wojskową,
Służby pomocnicze:
Tabory,
Kompanie robotnicze,
Służba zdrowia,
Intendentura,
Łączność,
Służba balonowa,
Gwardia.

Następny 2 rozdział jest już tym właściwym leksykonem- „słownikiem”, opisującym krótką historię: pułków piechoty linowej (opis od 1 do 163 pułku), lekkiej (od 1 do 37 pułku),
Kawalerii (1 i 2 pułk karabinierów, od 1 do 14 pułku kirasjerów, od 1 do 7 pułku szwoleżerów-lansjerów, od 1 do 30 pułku dragonów, od 1 do 31 pułku strzelców konnych i od 1 do 14 pułku huzarów), dalej pod opis idzie Artyleria (czyli tam: Artyleria piesza, opis od 1 do 9 pułku artylerii pieszej, Artyleria konna: od 1 do 6 pułku artylerii konnej).
Gwardia została scharakteryzowana naprawdę bardzo dobrze, wszystkie jej jednostki, zostały ujęte w osobnym rozdziale, i scharakteryzowane, nie będę tutaj opisywał jakie ale wierzcie mi że wszystkie
Ponadto jeszcze wiele opisów jednostek pomocniczych: pontonierów, pociągów, rzemieślników.

Polecam każdemu historykowi, entuzjaście epoki napoleońskiej, jeżeli macie jakieś pytania odnośnie tej pracy pytajcie właśnie ją czytam i jak coś zrelacjonuje bardziej dokładnie to co dostajemy w tekście.

http://www.redakcjawojsko...=4536&Itemid=27

Artyleria: czym będziemy strzelać w roku 2020?

W najbliższych kilkunastu latach wojska rakietowe i artylerię czekają istotne zmiany i modernizacja techniczna. Według szefa WRiA WLąd gen. bryg. Stanisława Butlaka, priorytetem będzie przygotowanie jednostek i pododdziałów artylerii do wykonywania zadań zgodnie z zobowiązaniami sojuszniczymi, ujednolicenie struktur pododdziałów (dywizjonów artylerii, kompanii wsparcia), wprowadzenie nowego sprzętu i amunicji, a także doskonalenie dowodzenia i rozpoznania.

Podczas zorganizowanej 24 maja w warszawskiej Cytadeli konferencji „Przyszłość artylerii 2007-2020, tendencje rozwojowe w artylerii – precyzja, mobilność, zasięg” generał poinformował, iż intencją jest utrzymanie w latach 2012-2020 w polskiej armii 28 dywizjonów artylerii i 32 kompanii wsparcia. Z ich arsenałów po 2012 r. stopniowo znikłyby samobieżne haubice 2S1 Goździk, wyrzutnie BM-21 i RM-70 zastąpiłaby nieco mniejsza liczba wyrzutni WR-40 Langusta i nowych, wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych ziemia – ziemia o zasięgu ognia od 160 do 300 km. W 2009 r. powinniśmy wdrożyć do służby pierwsze samobieżne haubice o zachodnim kalibrze 155 mm, czyli Kraby z Huty Stalowa Wola. W 2012 r. byłoby ich już 14 (w dywizjonie w 10 BKPanc) i 2 sztuki w Centrum Szkolenia Artylerii i Uzbrojenia w Toruniu. Po 2012 r. Kraby trafiłyby do 34 BKPanc i 23 BA. W 2020 r. mielibyśmy ich 50.

Mjr Romuald Maksymiuk, reprezentujący Departament Polityki Zbrojeniowej MON, powiedział, iż jeszcze w tym roku należy spodziewać się zawarcia kontraktu na wykonanie partii próbnej Krabów – dywizjonu złożonego z 8 dział. HSW ma czas do 31 maja na złożenie oferty, potem odbędą się negocjacje i ewentualnie podpisana zostanie umowa. Wymagana jednak będzie zapewne umowa offsetowa z koncernem BAE Systems, dostawcą niektórych importowanych elementów Kraba. DPZ MON do 2 lipca zamierza wysłać do firm zaproszenia do negocjacji na pracę badawczo-wdrożeniową Homar – dywizjonowego modułu polskiego MLRS – wieloprowadnicowych wyrzutni rakiet ziemia – ziemia. W lipcu zebrano by oferty zwrotne, a w sierpniu ruszyłyby negocjacje, których finałem byłaby umowa. Prototyp Homara mógłby ujrzeć światło dzienne w 2009 r. i wtedy też po raz pierwszy by strzelił. Wówczas powstałaby również dokumentacja do produkcji partii próbnej tych wyrzutni, zapewniających artylerzystom oddziaływanie ogniowe w tzw. głębi operacyjnej, czyli na dystansie 150-300 km.

Po 2013 r. artylerzyści chcieliby wdrażać lekką haubicę holowaną kal. 155 mm, przewidują wprowadzenie co najmniej 229 egzemplarzy. Do 2020 r. planują utrzymanie w służbie 111 samobieżnych armatohaubic kal. 152 mm Dana. Pozbyliby się moździerzy ciągnionych kal. 120 mm wz. 38/45/85 na rzecz wprowadzanych na początku następnej dekady nowej generacji samobieżnych moździerzy na podwoziu kołowego transportera opancerzonego i bojowego wozu piechoty (dla brygad kołowych i gąsienicowych).
Prezes HSW wspomniał o zamiarach skonstruowania przez zakład wieży z jedną lufą moździerza, wykorzystującą niektóre pomysły rodem z haubicy Goździk. Mjr dr inż. Mariusz Magiera z Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia przedstawił koncepcje stworzenia nowej generacji amunicji do moździerzy 120 mm i 98 mm – przede wszystkim dymnej i oświetlającej, bardzo przydatnej w misjach, której obecnie nie ma w arsenale WP. Oczywiście, artylerzyści będą potrzebowali także kompletu amunicji do haubic 155 mm. Pierwsze pociski powinny być wdrażane po 2009 r., a w 2012 r. w arsenale powinny pojawić się już pierwsze sztuki precyzyjnej amunicji 155 mm.

Stare wyrzutnie przeciwpancernych pocisków kierowanych Metys, Malutka, Konkurs i Fagot zostaną skreślone z arsenału w latach 2008-2012, jednak nosiciele (samochody BRDM-2) pozostaną jako ewentualne platformy do zabudowy środków rozpoznawczych lub jedynego wówczas polskiego ppk – Spike’a.
Gen. Butlak zapowiedział ujednolicenie dywizjonów artylerii, pułków i brygad artylerii do końca 2008 r. i maksymalną redukcję remontów sprzętu nieperspektywicznego.

Docelowo mielibyśmy 8 garnizonów artyleryjskich – Toruń, Ciechanów, Braniewo, Choszczno, Węgorzewo, Sulechów, Bolesławiec i Jarosław. W CSAiU powstałby nowy, szkolno-doświadczalny dywizjon artylerii. 23 Śląska Brygada Artylerii miałaby charakter ciężki –sąsiaduje zresztą z jednostkami pancernymi, natomiast 1 Mazurska BA przeszłaby na strukturę lekką i miała 1 dywizjon lekki zdolny do przerzutu w każdy rejon świata. Z kolei dywizjon jarosławski powinien mieć charakter „górski”. Pozostałe pułki artylerii – 1, 2, 5 i 16 – miałyby charakter mieszany, lekko-ciężki.

Czyli nowa struktura dywizjonów artylerii, będzie taka jak amerykańska, dwie baterie po dwa plutony po 4 działa. Razem 16 sztuk.

+ Kilka ciekawszych postów z Militarium:

Koncepcja mojego znajomego.

Skoro jest wątek o bajdurzeni o strukturach to się dołącze:

1. Dywizja Zmechanizowana (Warszawa-Legionowo)
_1. Brygada Pancerna (Warszawa-Wesoła)
17. Brygada Zmechanizowana (Międzyrzecz),
_7. Brygada Zmechanizowana Obrony Wybrzeża (Słupsk)

11./12. Dywizja Zmechanizowana (Szczecin/Żagań)
10. Brygada Kawalerii Pancernej (Świętoszów)
34. Brygada Zmechanizowana (Żagań)
12. Brygada Zmechanizowana (Szczecin)

2. Dywizja Piechoty/Korpus Ekspedycyjny (Kraków)
25. Brygada Kawalerii Powietrznej (Tomaszów Mazowiecki)
21. Brygada Piechoty Górskiej - Strzelców Podhalańskich (Rzeszów)
_6. Brygada Piechoty Areomobilnej (Kraków)

Wyposażenie:

Brygady Pancerne
2 bataliony czołgów Leopard 2 (przejściowo PT-91 w 1BPanc)
1 batalion bwp CV-90 lub podobny (przejściowo BWP-1)
dywizjon artylerii polowej z Krab (przejściowo Goździk)
dywizjon artylerii plot z PZA Loara (przejściowo Szyłka)

Brygady Zmechanizowane
1 batalion czołgów PT-91 zmodernizowanych - przede wszystkim nowa stabilizacja armaty i amunicja (przejściowo T-72 w niektórych jednostkach)
2 bataliony kbwp Rosomak i kto Rosomak-1
dywizjon artylerii polowej z Dana-T
dywizjon artylerii plot z Popradem na pływającym nośniku/PZA Loara na Rosomaku

Brygady Piechoty
Zróżnicowane wyposażenie dobierane przede wszystkim pod kątem misji międzynarodowych
1 batalion lekki (pieszy) - 16bpd, 1bsp
2 bataliony zmotoryzowane na pojazdach klasy HMMWV, RG-31?, Ryś/Irbis/Rosomak?
dywizjon artylerii polowej z M777
dywizjon artylerii plot z Popradem na HMMWV

25 Brygada Kawalerii
56 Pułk ŚB przemianować na 56 Dywizjon ŚB i włączyć w skład brygady.

Szczebel dywizji - artyleria rakietowa na BM-21M (Liwiec, bsle itd.) artyleria plot PZR na Rosomaku (SL-AMRAAM?).

Pływalność
Ostro ostatnio dyskutowana sprawa pływalności pojazdów - w tym wypadku brygady zmechanizowane na Rosomakach powinny być wyposażone w sprzęt pływający (jak się powiedziało A…) mam tu na myśli przede wszystkim pojazdy rozpoznania i nośniki systemów plot. Za to w BKPac można wdrożyć bezkompromisowe, mocno opancerzone i ciężkie pojazdy.

Podsumowywując:
- zakup 2 batalionów (ok. 120) czołgów Leopard 2
- zakup 2 batalionów (ok. 120) bwp CV-90
- ograniczona modernizacja 4 batalionów (233) czołgów PT-91
- zakup 2 dywizjonów Krab
- modernizacja Dana-T (do zastąpienia przez nowy zestaw na podwoziu kołowym)
- zakup 2 dywizjonów M777
- zakup 2 dywizjonów PZA Loara
- zakup 4 dywizjonów PZA Loara / Poprad na Rosomaku
- zakup 2 dywizjonów Poprad na HMMWV
- zakup pojazdów patrolowych i HMMWV dla 3 batalionów
- modernizacja BM-21M dla 2 pułków artylerii
- inne powiązane zakupy: radary, bsle
- do realizacji w ciągu 10 lat - moim zdaniem nie takie SF (a cały sprzęt z czasów sowieckich mamy wymieniony na nowy)

Efekt:
- wycofanie całości przestarzałego uzbrojenia (T-72, BWP-1, 2S1)
- brygady pancerne na światowym poziomie
- brygady zmechanizowane na poziomie odpowiadającym analogicznym jednostkom krajów ex-sowieckich jednocześnie zdolne do prowadzenia działań międzynarodowych
- 2 misyjne brygady piechoty areomobilnej i górskiej jako siły szybkiego reagowania.

Z Haldera
2.2.41r :
2.Nieprzyjaciel :
3.a) Wiadomości niekompletne , niepewne ;
4.b)W Europie prawdopodobnie : 121 dywizji piechoty [ 13 zmotoryzowanych] , 25 dywizji kawalerii , co najmniej 31 brygad zmechanizowanych . W sumie do 180 związków taktycznych.
5.Uważamy za związane :
6. przeciw finlandii i na Kaukazie 21 dyw. Piechoty +1 dyw. Kaw.
7.Wojska którymi przeciwnik może swobodnie dysponować : 100 dyw. Piech. , 25 dyw. Kaw. 30 bryg. Zmech.
8.My :104 dyw piech. [ w tym lekkie]
9. 34 związki szybkie [ w tym dyw kaw.]
10.Do tego dochodzi kilka dywizji rumuńskich.
11.Ilościowo : mamy przewagę [ doświadczenie bojowe, wyszkolenie , uzbrojenie , dowodzenie , charakter narodowy , idea]
12.*) Zagadnienia szczegółowe :
13.Dowództwo ogólne : Timoszenko , ewent. Budionny.
14.Dywizja kawalerji [4 pułki kaw. , płk. Zmech., 6 bat. Art]
15. 64 czołgi lekkie – 16 zwiadowczych samoch. panc. -niewiele plot km-ów.
16.Dywizja piechoty : Ilość piechoty normalna , 5 dyw. Art [ dwa ciężkie] , duża ilość km plot. [ zmot]
17.Batalion czołgów [ czołgi lekkie i średnie z pancerzem do 16 mm i działem 45 mm].
18.Brygada zmechanizowana [ dwie brygady zmech. Z jedną bryg. Karabinów maszynowych = korpus zmecy].
19.* Struktórę organizacyjną okresu wojny zreferował Thoma.
20.* Skomplikowana organizacja. Silne pododdziały zwiadowcze [ lekkie 3,5 t czołgi] , trzy bat. Czołgów [ czołgi 9-10 t , pancerz do 16 mm , działo 45 mm] , jeden batalion piechoty.
21.Porównanie z naszą dywizją pancerną. [ Niemiecka dyw. panc. Ma przewagę w czołgach , piechocie zmotoryzowanej i artylerji]
22.Liczba czołgów ogółem [ dyw. Piechoty + związki szybkie] jest bardzo wysoka [ do 10 000 czołgów wobec 3 500 czołgów niemieckich]; jednakże prawdopodobnie są one przeważnie niepełnowartościowe. Niemiej nie wyklucza się niespodzianki.
23.Artyleria: Oprucz dywizyjnej – również artyleria korpuśna [ 9 baterji art. Ciężkiej] i 8 dywizonów art. [ odwodu Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych], po cztery płk. art. w każdym : zmot. pułk art. Ciężkiej [ dziewięć baterii] , zmot. pułk art. Najcięższej [ działa 203mm ?], pułk art. plot [ org. nieznana]
24.Ilościowo jest bardzo silna , sprzęt jednak przestarzały , z doświadczeń walk w Finlandii wynika , że nadaje się do zwalczania artylerii przeciwnika.
25.......................
26........................
27.....................
28.Koleje – sieć bardzo rzadka ; większość jednotorowe , bezlitośnie eksploatowane.
29.Wnioski końcowe -
30.Prowadzenie aktywnej obrony . [ Prypeć!]
31.Stad też możliwości rozbicia przez nas dużych sił na zachód od rubieży Dniepr – Dżwina.
32.3. Zamiary i zadania
33.Zamiar i zadania
34.....................
35.Rozpoczęcie natarcia [ trzech grup armii] jednoczesne.
36.Sposób prowadzenia działań : Jak w Polsce : bazwzględne parcie do przodu i dopełnienie wojsk frontowych blisko podciągniętymi odwodami . Bitwa w trzech rzutach. Nowe pojęcie głębokości operacji [!]

Jeśli to was nie przekonuje [ to nie wspomienia a dziennik pisany na bierząco] to ................ . CDN

GO "Bielsko" powstała pół roku przed wojną dokładnie 23 marca 1939 roku, "przy okazji" zajęcia Zaolzia.
Dowodził nią generał Mieczysław Boruta-Spiechowicz. We wrześniu w jej skład wchodziły:
Na pograniczu:
- 2 kompanie Straży Granicznej
- oddziały niszczeń wyprzedzających: elementy 6 i 21 batalionów saperów, Obrony Narodowej, Związku Powstańców Śląskich [OPS], Przysposobienia Wojskowego, junaków.
Odcinek "Pszczyna" - oddział wydzielony 6 Dywizji Piechoty "Ignacy": dowódca piechoty dywizyjnej 6 dywizji, płk. Ignacy Misiąg, miejsce postoju - Pszczyzna:
Osłona:
- na osi Rybnik - Żory: oddział wydzielony "Rybnik" z Grupy Operacyjnej "Śląsk" z osią wycofania na Branicę - Kobiór;
- przy tunelu Rydułtowy: placówka z 3 batalionu 20 pułku;
- przy moście nad Odrą pod m. Olza: placówka z 3 batalionu 20 pułku;
- w m. Jastrzębie: kawaleria dywizyjna 6 dywizji [3 szwadron 3 Pułku Ułanów] z placówką wysuniętą do Mszany;
- pod Mszaną na Górze Wyzwolenia: pluton piechoty ppor. Zawistowskiego z bogumińskiego 3 batalionu 3 Pułku Strzelców Podhalańskich [relacja pchor. Franciszka Sławika z tegoż plutonu]. Pozycja wysunięta Branica - Brzeźce - Wisła Wielka:
- kombinowany 4 batalion 16 Pułku Piechoty - Branica;
- 3 batalion 20 Pułku Piechoty [bez 7 kompanii] - Brzeźce; 1 dywizjon 6 Pułku Artylerii Lekkiej [bez 1 baterii] - rejon m. Poręba;
- 7 kompania 20 pułku z 1 baterią 6 pułku - Wisła Wielka. Pozycja główna pod Pszczyną:
56 pluton artylerii pozycyjnej, 6 batalion saperów, trzy plutony pionierów piechoty i oddział roboczy. W marszu nocnym z 31 sierpnia na 1 września na pozycję główną: dowództwo i 2 batalion 20 pułku oraz szwadron "Krakusów" kawalerii dywizyjnej 6 dywizji [o świcie 1 września rejon Góra - Brzeszcze].
Odcinek "Bielsko" - 21 Dywizja Piechoty Górskiej, dowódca - gen. J. Kustroń, miejsce postoju - Bielsko;
Osłona nadgraniczna odcinka Bogumin - Cieszyn - Mosty: dowódca 4 Pułku Strzelców Podhalańskich, ppłk. dypl. B. Warzybok, miejsce postoju - Cieszyn;
- Bogumin: 3 batalion 3 Pułku Strzelców Podhalańskich [miał odchodzić na Jastrzębie - Strumień - Pszczynę, lecz wskutek wdarcia się na tę oś czołgów skierował się na Pruchnę - Komorowice ku swej 21 dywizji];
- Orłowa - Karwina: kompania Obrony Narodowej "Karwina" kpt. J. Szewczyka z 2 batalionu 202 Pułku Piechoty Rez.;
- Frysztat: dywizyjna kompania kolarzy [oś wycofywania Pruchna - Drogomyśl];
- Cieszyn: 1 batalion 4 Pułku Strzelców Podhalańskich z gros 3 dywizjonu 21 Pułku Artylerii Lekkiej, mając na przedpolu kompanię zwiadowczą z plutonem konnym w rejonie Cierlicka, a pluton kolarzy na linii Trzanowice - Rzeka;
- Trzyniec - Jabłonków: kompania Obrony Narodowej "Jabłonków" z 3 batalionu 202 pułku, kompania kolarzy wzmocnienia Straży Granicznej [ppor. Ośrodka];
- Mosty - Tunel Jabłonkowski: pluton saperów 21 batalionu saperów ppor. mgr inż. W. Pirszela
u północnego wylotu tunelu i wzmocniony pluton strzelców 4 Pułku Strzelców Podhalańskich ppor.
I. Lichtera u południowego wylotu tunelu, pluton Straży Granicznej w Świerczynowcu;
Wysunięta pozycja opóźniająca "Skoczów":
- gros 202 pułku ppłk. Z. Piwnickiego [miejsce postoju Jaworze], 2 batalion 202 pułku [mjr
K. Belko] i 8 bateria 21 Pułku Artylerii Lekkiej na linii Ligota - Bronów - Rudzica - Kostropice, a 3 batalion 202 pułku [mjr W. A. Kuczma] na linii Grodziec - Pogórze [wzgórze Bucze] - Górki Wielkie, pluton konnych zwiadowców - Pierścieniec;
Pozycja główna Dziedzice - Bielsko:
- gros 21 Dywizji Piechoty Górskiej: 1 batalion 202 pułku [Obrony Narodowej "Bielsko"] - Dziedzice - Czechowice, dowództwo 3 Pułku Strzelców Podhalańskich [Bielsko-cegielnia Korna], 2 batalion 3 pułku - Komorowice, 1 batalion 3 pułku - Stare Bielsko [wzgórza 388, 390, 392], 53 i 54 pluton artylerii pozycyjnej, 3 batalion 4 Pułku Strzelców Podhalańskich - Kamienica, gros 2 batalionu 4 pułku - masyw górski Klimczok [czaty na wzgórzach 824, 1035, 1119 i 1095, placówka na Baraniej Górze], a jedna jego kompania wysunięta na czatę pograniczną w Istebnej, 21 Pułk Artylerii Lekkiej [bez 3 dywizjonu] i 21 dywizjon artylerii ciężkiej oraz 21 batalion saperów - rejon Bielsko i Stare Bielsko [2 dywizjon 21 pułku], szwadron "Krakusów" kawalerii dywizyjnej 21 Dywizji Piechoty Górskiej - Lipowa.
Odwody Grupy Operacyjnej "Bielsko":
- 3 batalion 12 Pułku Piechoty - Kęty,
- 51 kompania czołgów rozpoznawczych TK - Zabrzeg pod Dziedzicami.
Załoga Oświęcimia:
- bataliony marszowe 73 i 75 pułków [z Grupy Operacyjnej "Śląsk"] z działonem haubic;
- część saperów armii.
Lotnictwo:
- klucz czterech samolotów myśliwskich [z 3 dywizjonu 2 Pułku Lotniczego] ppor. W. Króla na lotnisku Aleksandrowice pod Bielskiem;
- 23 eskadra obserwacyjna - lotnisko Palczowice pod Zatorem

Za: Władysław Steblik, Armia "Kraków" 1939 , Warszawa, 1975.

Dodam jeszcze, że w toku działań wojennych, po przemieszaniu się oddziałów, GO Spiechowicza nazywano GO "Boruta" a nie "Bielsko". W jej skład przejściowo weszła m.in. 10 BKZmot. płk. Maczka.

Na portalu historycy.org udało się stworzyć tabelkę strat wielkich jednostek niemieckich. Większość jednak - jest do uzupełnienia.

I. Grupa Armii Północ:
- 1 Flota Powietrzna: ***
* 1 Dywizja Lotnicza
* Zgrupowanie Lotnicze Ostpreussen
* Dywizja Szkolna
- SS-Heimwehr Danzig
- 10 DPanc
- 73 DP
- 206 DP
- 208 DP - 176 zabitych i 102 zaginionych, 359 rannych
1. 3 Armia:
- Brygada Eberhardta
- 217 DP
- Korpus Wodrig:
* 1 DP
* 12 DP
* 1 BK
* Grupa Brandta
~ Brygada Piechoty Fortecznej Loetzen
~ Brygada Piechoty Fortecznej Goldab
- 1 Korpus:
* Grupa Pancerna Kempfa:
~ 7 Pułk Czołgów
~ Zmotoryzowany Pułk SS-Deutshland - 98 KIA, ? MIA, ? WIA
~ Pułk Artylerii Lekkiej SS (patrz 7 Pułk Czołgów)
~ Oddział Rozpoznawczy SS (jw.)
~ Kompania Saperów (jw.)
* 11 DP
* 61 DP
* Brygada Piechoty Danzig
- 21 Korpus:
* 21 DP
* 228 DP
2. 4 Armia:
- 10 DPanc
- 218 DP
- I Odcinek Wojsk Ochrony Pogranicza:
* 207 DP
- 23 DP
- 2 Korpus:
* 3 DP – (w dniach 11-18 IX): 104 zabitych, 17 zaginionych, 211 rannych
* 32 DP
- 3 Korpus:
* Brygada Piechoty Netze - 197 zabitych i 48 zaginionych, 309 rannych
* 50 DP - 192 zabitych, 69 zaginionych, 397 rannych (gł. walki pod Płockiem)
- 19 Korpus Pancerny: całość - (1 IX - 4 IX rano): 150 zabitych, 700 rannych, Cała kampania: 650 zabitych, 1586 zaginionych i rannych
* 3 DPanc (pogrubiona bo wchodzi w skład Korpusu, jego straty znamy)
* 2 DPzmot (jw.)
* 20 DPzmot (jw.)
II. Grupa Armii Południe:
- 4 Flota Powietrzna: ***
* 2 Dywizja Lotnicza
* 7 Spadochronowa Dywizja Lotnicza
* Zgrupowanie Lotnictwa do zadań specjalnych
- 7 Korpus:
* 27 DP
* 68 DP
- 62 DP
- 213 DP
- 221 DP - 129 zabitych i 46 zaginionych, 273 rannych
1. 8 Armia:
- 30 DP - 800 KIA, 117 + 500 = 617 MIA (pod koniec września Niemcy nie mogli doliczyć się ok. 500 wziętych do niewoli żołnierzy z 30 DP, zostali uznani za zabitych), ok. 1000 WIA (???) (I Batalion 26 Pułku Piechoty z 30 Dywizji Piechoty (w dniach 13-20 IX): 39 zabitych, 87 zaginionych, 58 rannych)
- XIII Odcinek Wojsk Ochrony Pogranicza
- XIV Odcinek Wojsk Ochrony Pogranicza
- 10 Korpus:
* 24 DP - 407 zabitych, 98 zaginionych, ? rannych
- 13 Korpus:
* 10 DP - 352 zabitych, 76 zaginionych, ??? rannych
* 17 DP - 291 zabitych i 122 zaginionych, ?? rannych (Batalion Aufklarungs (zwiadu?) z 17 DP: Zabici: 40, Ranni 57, Zaginieni -)
* Zmotoryzowany Pułk SS-Leibstandarte Adolf Hitler - 119 zabitych, 3 zaginionych, 292 rannych
2. 10 Armia:
- 1 DL - zabici: 22 oficerów, 37 podoficerów, 165 szeregowców = 224, zaginieni 3 podoficerów, 78 szeregowców = 81, ranni 35 oficerów, 109 podoficerów, 431 szeregowców = 575, Czołgi: 89 zniszczone bezpowrotnie, 33 uszkodzone
- 4 Korpus:
* 4 DP
* 46 DP
- 11 Korpus:
* 18 DP - 717 zabitych, ? rannych, ? zaginionych
* 19 DP - 284 zabitych, 116 zaginionych, ? WIA
- 14 Korpus Zmotoryzowany:
* 13 DPZmot - Zabici: 121, Zaginieni: 84, Ranni: 226
* 29 DPzmot
- 15 Korpus Zmotoryzowany:
* 2 DL
* 3 DL
- 16 Korpus Pancerny:
* 1 DPanc - 252 KIA, 19 MIA, 398 WIA
* 4 DPanc - (straty w zabitych do 20 IX, w czołgach do 25 IX): 316 zabitych, 78 zaginionych, 547 rannych, 94 czołgi - 46 Panzer I, 33 Panzer II, 6 Panzer IV, 9 czołgów dowodzenia
* 31 DP
* 14 DP
3. 14 Armia:
- 8 Korpus:
* 5 DPanc
* 8 DP
* 28 DP
* 239 DP
* Zmotoryzowany Pułk SS-Germania
- 17 Korpus:
* 7 DP
* 44 DP
* 45 DP
- 18 Korpus:
* 2 DPanc
* 4 DL
* 3 DG
III. Słowacka Grupa Armii Bernolak (całość 18 zabitych, 46 rannych i 11 zaginionych):
- 1 Dywizja Janosik
- 2 Dywizja Skultety
- 3 Dywizja Razus
- Grupa Szybka Kalincak
IV. Odwody OKH:
- 22 Korpus:
* 1 Dywizja Górska – (w walkach pod Lwowem): zabici - 243, ranni - 400, zaginieni - ?
* 2 DG
- 56 DP
- 57 DP
- 252 DP
- 257 DP
- 258 DP
V. Siły Morskie - Wschód:
- Pancernik Shleswig-Holstein
- 3 Flotylla Okrętów Podwodnych
- 1 Flotylla Kontrtorpedowców
- 1 Flotylla Ścigaczy
- 1 Flotylla Trałowców
- 3 Flotylla Trałowców
- 1 Flotylla Poławiaczy Min
- Flotylla Eskortowa
- 5 Flotylla Ochronna
- Flotylla Stawiaczy Min
- Szkolna Flotylla Torpedowców
- Szkolna Flotylla Trałowców
- Szkolna Flotylla Stawiaczy Min
- Lotnictwo Morskie Morza Bałtyckiego

*** Jednostki 1 i 4 Floty Powietrznej - łącznie ok. 500 KIA (ok. 400 zabitych, 150 zaginionych, ??? rannych) ???

Nie za mało tych kb? Ja się spotkałem z liczbą 13,300, ale jednocześnie było tam podane 3700 pm (co jak wiemy jest nieprawdą), więc przyjąłem że kb było 16,300 (w innych źródłach jest podane że niemieckie dywizje miały po ok. 700 pm).

Dane podałem za Niehorsterem, nie mam niestety KStN obowiązujących w 1939 dla wszystkich typów pododdziałów ze składu DP, aby poprawność wyliczenia zweryfikować.

Do wybuchu wojny z tego co pamiętam Niemcy wyprodukowali ok. 9000 - 10000 pm. To gdzie się one w takim razie podziały skoro do dywizji przydzielono tylko po 3 sztuki?

1 Pz. Div. - 395 pm
2 Pz. Div. - 435 pm
3 Pz. Div. - 435 pm ***
4 Pz. Div. - 433 pm
5 Pz. Div. - 395 pm
1 Lei. Div. - 465 pm
2 Lei. Div. - 219 pm *
3 Lei. Div. - 223 pm **
4 Lei. Div. - 192 pm
2, 13, 20 29 Inf. Div. (mot.) - po 31 pm
SS LAH, SS G, SS D, SS DF - po 8 pm

* uwzględniony tylko organiczny 66 Pz.Abt.
** uwzględniony tylko organiczny 67 Pz.Abt.
*** bez Pz Lehr Abt.

Razem w ww. jednostkach szybkich wychodzi 3348 pm. Jak doliczymy inne samodzielne pułki (bataliony pancerne), bat. rozp., 1 BK to ok. 4500 pm będzie w nich użyte. DP I i II fali x 3 to będzie ok. 200 pm. Nie wiem ile pm było w jednostkach górskich. Z pozostałych cześć została zapewne w magazynach, resztę dostały jednostki Luftwaffe (spadochroniarze) policja, Kriegsmarine (kompania atakująca Westerplatte wg Tuliszki miała w uzbrojeniu pm - po 2-3 pm na drużynę) itp.

1. w ogóle była silniejsza bo miała jeden dywizjon haubic 105mm więcej. Podobnie było z 12., tyle że 12. miała mniej batalionów.

Co do 12 mekleburskiej DP to do Prus Wschodnich wysłano ją w pokojowym składzie, na Pomorzu pozostały z jej składu 2 bat. piechoty (II/48 Inf. Rgt., III/89 Inf.Rgt.) i dal (II/12 Art.Rgt.), jednostki wystawiane dopiero w trakcie mobilizacji i nie przerzucono już do Prus Wschodnich,) - wspierały one 207 DP w walkach z LOW.

Niehorster nie potwierdza tych informacji.

Wg niego odstępstwa w organizacji poszczególnych DP od standardu DP I fali, były następujące:

1 DP
- jednostki na etatach wschodniopruskich - większy udział trakcji konnej
- dal-e uzbrojone w hb 105 model 16 a nie standartowy 18
- dac- uzbrojony w hb 150 model 13 a nie standartowy 18
- w dywizjonie pomiarowym bateria balonów obserwacyjnych
- 1 zmot. kolumna transportowa i 7 konnych kolumn transportowych (w standartowej DP 8 zmot. kolumn transportowych)

11 i 21 DP
- jednostki na etatach wschodniopruskich - większy udział trakcji konnej
- dal-e uzbrojone w hb 105 model 16 a nie standartowy 18
- dac- uzbrojony w hb 150 model 13 a nie standartowy 18

4 DP
- różnice w ilości personelu w dywizjonie ppanc.
- w dywizjonie pomiarowym bateria balonów obserwacyjnych

5-6 DP
- w dywizjonie pomiarowym bateria balonów obserwacyjnych

10 i 27 DP
- różnice w ilości personelu w dywizjonie ppanc.

15 DP
- różnice w ilości personelu w dal-ach.

44 i 45 DP
- tylko 2 dal-e
- brak kompani plot. w w dywizjonie ppanc.
- dywizjonie pomiarowym
- zamiast dywizjonu rozp. tylko szw. kaw.
- 3 zmot. kolumna transportowa i 5 konnych kolumn transportowych

46 DP
- brak kompani plot. w w dywizjonie ppanc.
- dywizjonie pomiarowym

Stosunkowo słaba była niemiecka 50. DP.

Fakt, bo wystawiona z Grenzschutzu i trochę improwizowana.
Trochę informacji o organizacji i walkach dywizji w 1939 r.
http://www.50-infanterie-division.de/Ka ... tseite.htm

Z kolei u nas 20. DP była znacznie silniejsza niż etatowa (dodatkowych 6 baterii lekkich i 3 ciężkie, dodatkowe bataliony).
Natomiast 41. DP to po prostu śmiech na sali - do siły dywizji było tutaj (przynajmniej w dniu 31 sierpnia) daleko.

W WP to jako silniejsze można wymienić:
- 19 DP (teoretycznie) - dodatkowy dal
- 27 DP - dodatkowy batalion piechoty (IV/50 pp) i dodatkowa bateria artylerii (10/27 pal)
- 30 DP - dodatkowy batalion piechoty (IV/84 pp)

Najgorsza sprawa (a zarazem punkt wyjścia) to ustalenie liczb:

- Od jesieni 1918 do 01.1919 zorganizowano 37 batAPol, 26 batAK i 14 batAC - głównie na bazie sprzętu po zaborcach (głównie w Warszawie, Poznaniu i Krakowie). Powstało z tego 10 PAPol, 4 PAC-i, 2 PAG i 4 dAK-i (sprzęt pochodzenia A-W, niemieckiego, rosyjskiego, francuskiego i włoskiego)
- Wojska Wielkopolskie posiadały (z tego co się doliczyłem) 3 BA (czyli PAP+dAC), 2 PAL-e, 3 PAC-i i dAK - czyli jakieś 280 dział lekkich i konnych i 110 ciężkich dział i haubic
- Haller ściągnął 180x 75, 30x h155 i 15x 105 w dywizjach piechoty. Czy oprócz tego przyszły jakieś samodzielne związki piechoty lub zapasowe działa - nie mogę znaleźć (aczkolwiek trafiłem na wzmiankę, że na bazie Armii Polskiej Hallera utworzono 11 BA, a z 2 PAP i części 1 PAC - 12 brygadę - czyli jakby były samodzielne (armijne) związki u Hallera)
- podczas wojny 1920 dokupowano sprzęt we Francji (czy przyszły dodatkowe działa ??) oraz z terenu Niemiec i A-W (skoro potrafiliśmy ściągnąć 20 Fokkerów D-VII, które podlegały szczególnemu nadzorowi Ententy to może i działa)
- Na jesieni 1920 artyleria WP posiadała 170 dział ciężkich, 921 dział polowych i 37 lekkich dział piechoty (czyli pewno 37-47mm) - nie licząc 9 dAK-ów
- W 1924 w ramach kredytu dokupiono 300 75-ek oraz ?? 105-ek/155-ek/120-ek.
- Około 1925 WP posiadało 30 PAL, 10 PAC, 1 PAN, 2 PAG, 14 dAK - jakieś 1700 dział (ponad 1300 haubic/dział lekkich/górskich/konnych, ok. 400 ciężkich haubic/dział ciężkich/najcięższych)

A tak poza tym - w nasze ręce wpadło np. jeżeli jakieś 600 (466 posiadanych w 1939 + 108 zamienionych z Rumunami na wz.97) Putiłowów wz.02 to przeliczając to na odpowiedniki PAPol daje to 11-16 PAPol - tym samym można szacować liczbę ciężkich haubic rosyjskich na 11-16 dAC czyli 90-130 (a max do 200) sztuk.

Czyli mamy zamieszanie bo:
- wg stanu na 01.1919 mamy jakieś 450-470 dział [400 polowych (haubice/działa lekkie/górskie/konne) i około 50-70 ciężkich (dział i haubic)]
- Wojska Wlkp dorzuciły jakieś 400 dział (270/110)
- z Hallerem przyszło conajmniej 225 dział (180/45) a możliwe że i 350 (270/80)
W sumie 1075-1220 dział (850-940/205-260)

- nie ma w tej liczbie dział ewentualnie dokupionych za granicą
- znaczne ilości zdobyliśmy na Rosjanach (skoro w 1919 było 400 dział polowych róznych maści, a Putiłowów mieliśmy conajmniej 600) - można więc to podzielić jak 1:2 - czyli zdobyto ok. 400 Putiłowów i jakiś 60-80 ciężkich haubic.

Oczywiście należy odliczyć potencjalne straty ale można przyjąć że w momencie zakończenia wojny posiadaliśmy:
- conajmniej 600 Putiłowów wz. 02
- conajmniej 150 (a raczej ok. 200) Schneiderów wz. 97
- 80-150 niemieckich 77-ek (wz. 96 i 16) oraz haubic 105 (wz. 98/09 i 16)
- pewne ilości dział austrowęgierskich (77-ki wz. 05/08, górskie haubice 100 mm wz. 16 i zapewne inne)
- 150-200 ciężkich dział i haubic [mniej więcej po równo: francuskie (105 wz. 13 i h155 wz. 17), niemieckie (h150 wz. 96 i 13) i rosyjskie (h122 i h152), oraz minimalne ilości a-w h150 wz. 16]
W sumie: conajmniej 850-100 dział polowych i 150-200 ciężkich (zgadzałoby się to ze stanami z jesieni 1920: 921 dział polowych i 170 ciężkich) czyli 1000-1300 luf.

Ale, ale - w 1925 mamy jakieś 1700 dział (ponad 1300 haubic/dział lekkich/górskich/konnych, ok. 400 ciężkich haubic/dział ciężkich/najcięższych) - biorąc pod uwagę, że zakupiono 300 75-ek i musiano kupić ze 200 105/120/h155 oraz że zapewne kupiliśmy bezpośrednio u Skody ze 100 h100 mm - oznacza to że na te 1700 dział
jakieś conajmniej 15% (czyli 250 dział i haubic, z czego połowa ciężkie) musiało być innymi działami niż francuskie, ze Skody lub rosyjskie wz. 02

To tyle na dziś (czyli cały wieczór) mojej skromnej pracy Analityka

I jeszcze coś dla porównania - w 1939 posiadaliśmy ok. 2750 dział i haubic polowych (ok. 1400x 75 wz. 97, ok. 450x 75 wz. 02/26, ok. 900 h100 wz. 14/19) i 1130 ciężkich dział i haubic (ok. 750x 105 wz. 13 i 29, ok. 43x 120 wz. 78/09/31, ok. 341x 155 wz. 17) - w sumie 3880 luf (czyli 228 % stanu z 1925)

I od razu kolejne ale - skąd aż tyle 75-ek wz.97 skoro ich nie produkowaliśmy Wychodzi na to że po 1924 dotarło ich jeszcze z 800

Kilka uzupełnień do planów rozwoju artylerii nadbrzeżnej z okresu 1920-31

za R. Witkowski „Na straży wybrzeża 1920-39”

1. Pułk Artylerii Nadbrzeżnej
Powołany do życia 09.12..1920 miała się składać z 3 dyonów po 2 baterie.
Baterie miały być 2 typów: ciężkie i ruchome – jak np.:
- 3 bat. ciężka w Redzie
- 6 bat. ciężka w Małym Kacku
- 7 bat. ruchoma na Oksywiu

Nie jest dla mnie jasne uzbrojenie – Witkowski mówi o tym, że posiadał sprzęt rosyjski:
- haubice 150 mm (jeżeli to sprzęt rosyjski to zapewne chodzi o h152 mm wz. 09 lub wz. 10)
- armaty 150 mm – nie mam pojęcia co to by mogło być
- armaty 105 – jeżeli rosyjskie – to zapewne chodzi o 107 mm wz. 09
Dodatkowe 6 haubic ”150 mm” i armat ”105 mm” przyszło w 06.1921.

Jesienią 1921 zapadła decyzja o likwidacji dyonu, która trwała do końca 02.1922.

2. W założeniach budżetowych na 1921 była propozycja zakupu 8 dział Vickersa kal. ok. 350 mm (zapewne chodzi tu o działa 343 mm) za 24 mln marek.
Na marginesie – już wtedy określano minimalne siły obronne na 3 bp wpieranych przez 3 danadb (dyon artylerii nadbrzeżnej) i 1 dap (dyon artylerii polowej).

3. Plan rozbudowy z 16.07.1924 przewidywał:
a. Do obrony morskiej Helu
- 2 banadb po 2x 240 mm pod pancerzem (zasięg 23 km).
- 2 banadb po 2x 120 mm
- 6 bat. przeciwdesantowych po 4x 75 mm i 1 reflektor 60 cm
- 2 PP (po uzbrojenie wydaje mi się, że byłyby to raczej coś pośredniego pomiędzy PP a zestawem dział kolejowych) – każdy po 2x 155 mm, 2x 75 mm i 6 ckm.
- Kompania reflektorów – 6 sztuk 120-200 cm
- 2 stanowiska kierowania ogniem i 4 stanowiska obserwacyjne
b. Lądową obronę Helu miały zapewniać 2 bap po 2 armaty 155mm i bateria 4x 75mm – każda bateria miała mieć do samoobrony ok. plutonu piechoty i plutonu ckm-ów.

4. Plan z 18.09.1926
- banadb z 4 działami zdolnymi do przebijania pancerza 200 mm z odległości 10 km
- 8 (później 18) dział 155 mm
- 8 dział 75mm
- przeciwdesantowe: 4 działa 75mm i grupy ckm-ów
- bateria haubic polowych
- 10 reflektorów w schronach
- 8 reflektorów plot (brak danych artylerii plot)

5. Plan mjr W. Rudowicza z 1927
Hel
----- 4x 350 i 8x 155 w wieżach
----- zmotoryzowane: 8x 155, 4x h105, 16x 75
----- zmotoryzowana art. plot – 12 dział, 16 ckm, 10 reflektorów
rej. Wielkiej Wsi
----- Pułk piechoty i 4x 155mm
----- 3 bat. przeciwdesantowe po 4x 75mm + reflektor
Gdynia
----- Pułk piechoty
----- 2 działa art. ciężkiej, 10 dział art. średniej i 8 dział art. lekkiej, 8 dział plot, ckm plot i reflektory.

6. Plan kmdr por A. Mohuczego z 29.03.1927
Hel
----- 4x 350mm w 2 wieżach
----- 6x 220mm na podstawach betonowych
----- 6x 155mm na lorach kolejowych
----- art. plot – 14x 75mm

7. Plan kmdr ppor Czeczotta z 1927
Hel
----- 4x 305-350mm w 2 wieżach
----- 10x 155mm na lorach kolejowych lub holowane – 4 na cyplu, 4 w Jastarnii, 2 w Redłowie
----- art. plot – działa 75-100 mm
----- LOW – średnia bat. (ruchoma), lekka bat. przeciwdesantowa, kilka baterii polowych.

8. Propozycje do preliminarza budżetowego KMW 1928/29 – art. nadb. i plot
----- 2x 305 lub 340mm
----- 12x ok. 203mm (podejrzewam, że chodziło tu o francuskie armaty 194 mm)
----- art. plot – 8x 100 mm (na samochodach), 12x 37-40mm 36 nkm 13,2mm
----- 14 reflektorów

9. Plan kmdr ppor Czeczotta z 1928
I etap
----- bat 4x 155mm (zasięg 26 km)
----- bat Canet 2x 100mm (zasięg ok. 10 km) w Redłowie
----- art. plot Gdyni – 4 bat po 2x 75mm na lorach
II etap
----- bat kolejowa 203mm (zasięg ok. 35 km) – główne stanowisko na Helu, pomocnicze w Gdyni
----- bat kolejowa lub zmot. 155mm w Gdyni
baterii polowych.
III etap
----- przeniesienie średniej bat Ruchomej i bat Canet na Hel
----- bat kolejowa lub zmot. 155mm
----- art. plot– kolejne 4 bat po 2x 75mm na lorach
----- LOW – 2 bat. polowe.

10. 1930 – Rozmowy ze Skodą odnośnie wież z 2x 350mm (takimi samymi jakie Skoda zbudowała dla baterii w Tulonie)

11. 1930-31 - Starania KMW o przejęcie dział z planowanego zakupu dział dla dan-ów (Skoda 149 mm lub Schneider 155mm) – zgoda Piskora na przekazanie MW 4 sztuk

OdB za czerwiec 1812 r.

2. Armia Zachodnia

Głównodowodzący: generał infanterii książę Piotr Bagration
Major generalny: Saint Priest
Kwatermistrz generalny: Wisticki
Szef artylerii: generał Lowenstern

VII KP
Dowódca: generał Rajewski

26 DP
Dowódca: generał Paskiewicz
1. Brygada:
Ładoski Pułk Piechoty (2)
Połtawski Pułk Piechoty (2)
2. Brygada:
Niżegorodski Pułk Piechoty (2)
Orłowski Pułk Piechoty (2)
3. Brygada:
5 Pułk Jegrów (2)
42 Pułk Jegrów (2)
26. Brygada Artylerii:
26 Bateria Artylerii Pozycyjnej (8-12 funt.)
47 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6funt.)
48 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6funt.)

12 DP
Dowódca: generał Koliubakin
1. Brygada:
Smoleński Pułk Piechoty (2)
Narwski Pułk Piechoty (2)
2. Brygada:
Aleksopolski Pułk Piechoty (2)
Nowoingermanlandzki Pułk Piechoty (2)
3. Brygada:
6 Pułk Jegrów (2)
41 Pułk Jegrów (2)
12. Brygada Artylerii:
12 Bateria Artylerii Pozycyjnej (8-12 funt.)
22 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6 funt.)
23 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6 funt.)
Część 14. Brygady
Achtyrski Pułk Huzarów (8)
8 Kompania Artylerii Konnej (8-6 funt.)

Razem: 24 bataliony, 8 szwadronów, 2 roty artylerii pozycyjnej, 4 lekkie i 1 konne.

VIII KP
Dowódca: generał Borozdin I

2 DGren.
Dowódca: generał Karol Meklemburski
1. Brygada:
Kijowski Pułk Grenadierów (2)
Moskiewski Pułk Grenadierów (2)
2. Brygada:
Astrachański Pułk Grenadierów (2)
Fangoryjski Pułk Grenadierów (2)
3. Brygada:
Syberyjski Pułk Grenadierów (2)
Małorosyjski Pułk Grenadierów (2)
2. Brygada Artylerii:
11 Bateria Artylerii Pozycyjnej (8-12 funt.)
20 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6 funt.)
21 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6 funt.)

2 Zbiorcza DGren.
Dowódca: genenerał Woroncow
1. Brygada:
2 grenadierskie bataliony z 7 DP
2 grenadierskie bataliony z 24 DP
2. Brygada:
2 grenadierskie bataliony z 2 DP
2 grenadierskie bataliony z 12 DP
2 grenadierskie bataliony z 26 DP
3. Rezerwowa Brygada Artylerii:
31 Bateria Artylerii Pozycyjnej (8-12 funt.)
32 Bateria Artylerii Pozycyjnej (8-12 funt.)

2 DKir.
Dowódca: generał Duka
1. Brygada:
Pułk Kirasjerów Orderu Wojennego
Jekatierinosławski Pułk Kirasjerów
2. Brygada:
Głuchowski Pułk Kirasjerów
Małorosyjski Pułk Kirasjerów
Nowogorodski Pułk Kirasjerów

Razem: 22 bataliony, 20 szwadronów, 3 roty artylerii pozycyjnej, 2 lekkie.

4. KK
Dowódca: generał Siewers

1. Brygada:
Kijowski Pułk Dragonów
Noworosyjski Pułk Dragonów
2. Brygada:
Charkowski Pułk Dragonów
Czernihowski Pułk Dragonów

27. DP
Dowódca: generał Niewierowski
1. Brygada:
Odeski Pułk Piechoty (2)
Tarnopolski Pułk Piechoty (2)
2. Brygada:
Wileński Pułk Piechoty (2)
Symbirski Pułk Piechoty (2)
3. Brygada:
49 Pułk Jegrów (2)
50 Pułk Jegrów (2)
27. Brygada Artylerii:
49 Bateria Artylerii Pozycyjnej (8-12 funt.)
53 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6 funt.)
54 Kompania Artylerii Lekkiej (8-6 funt.)

Składał się z 12 batalionów, 24 szwadronów, 1 roty artylerii konnej, 1 pontonierskiej, 1 pionierskiej.

KKoz.
Dowódca: generał major Iłowajski V

Składał się z 9 pułków i 1 roty artylerii konnej.

Ogółem w 2. Armii Zachodniej było 58 batalionów, 52 szwadrony, 9 pułków kozaków, 18 rot artylerii, 1 rota pontonierska i 1 pionierska.
Ludzi według Buturlina 39.000 z 216 działami.

Cmentarz wojenny w Biskupicach k. Pilicy

Cmentarz znajduje się przy drodze nr 790, po jej lewej stronie jadąc od Podzamcza w stronę Pilicy, przed skrzyżowaniem z drogą na Giebło i Gulzów. Tuż przy Cmentarzu znajduje się dobrze widoczna tablica, która informuje nas co to za obiekt.

Założony przez władze austriackie, otrzymał numer 25. Projektantem był inżynier Knell z Lublina.
W dwudziestoleciu międzywojennym obiektowi nadano charakter zbiorczy i przenoszono nań zwłoki poległych z likwidowanych cmentarzy i mogił zlokalizowanych m.in. w Smoleniu, Sławniowie, Strzegowej, Złożeńcu i Cisowej. Obecnie na cmentarzu znajdują się tylko mogiły zbiorowe (pierwotnie 53 pojedyncze i 5 zbiorowych). Podana na tablicy przy wejściu liczba 4000 odnosząca się do ilości pochowanych, budzi pewne kontrowersje, ponieważ nie udało się jej potwierdzić w zachowanych dokumentach.

W sporządzonym w połowie lat trzydziestych XX w. spisie cmentarzy powiatu olkuskiego stwierdzono, że spoczywa tu 998 żołnierzy: 779 Austriaków i 219 Rosjan. Na cmentarzu spoczywają: Austriacy z 1 JIR, 3, 41, 57, 100 IR, 2, 21, 31, 32 LIR oraz 4, 20, 31 HIR
Rosjanie z 70, 71, 72, 297, 298, 299 i 300 Pułku Piechoty, Egerskiego Pułku Lejbgwardii oraz z 31 brygady Artylerii.
Źródło: P. Orman, K. Orman, Wielka Wojna na Jurze, Wyd. Libron, Kraków 2008, str.168 – 170.

Cmentarz otoczony jest niskim, żelaznym ogrodzeniem na kamiennych fundamentach. Nad mogiłami szumią stare, rozłożyste kasztanowce. Słychać głośny śpiew ptaków.
Na cmentarz prowadzi drewniana brama oraz żelazna furtka.

Przy otwieraniu lekko skrzypi i wprowadza mnie w inne miejsce. Jeszcze przed chwilką, tuż przed bramką świat nie był tak nostalgiczny, tak spokojny, tak cichy.... Nawet ptaki jakby ciszej śpiewają, nie chcąc zakłócać ciszy spoczywającym tu żołnierzom.
Wśród zielonej trawy stoją kamienne krzyże, bez tabliczek, bez nazwisk.

Jedynie na wprost bramy znajduje się imienny pomnik podporucznika piechoty wojsk austriackich Ernesta Jętkiewicza. Pomnik ten zapewne został ufundowany przez rodzinę poległego.

Spacerując między krzyżami robię zdjęcia. Z zadumy wyrywa mnie szczekający Pablo, niecierpliwiący się przy samochodzie.
Krótka modlitwa za spokój spoczywających na tym cmentarzu poległych żołnierzy i cicho zamykam za sobą lekko skrzypiąca furtkę.

Więcej zdjęć Cmentarza http://www.galeria.lasypo...erii/Biskupice/

Francja
FT-17

Czołg Renault FT-17 został skonstruowany w 1917 roku. Był to pierwszy czołg o klasycznej konstrukcji - typowej dla prawie wszystkich konstruowanych później do czasów obecnych czołgów. Konstrukcja ta charakteryzowała się przedziałem bojowym (załogi) z przodu, uzbrojeniem w obrotowej wieży i przedziałem napędowym z tyłu. Czołg ten przeznaczony był do wsparcia piechoty, dlatego rozwijał niewielką prędkość. Jego niewielkie rozmiary, będące zaletą, powodowały pewne problemy w pokonywaniu okopów i transzei, co starano się zniwelować za pomocą "ogona" - specjalnej konstrukcji montowanej z tyłu kadłuba.

Wyprodukowano ogółem ponad 3800 czołgów tego typu. Czołgi FT-17 były szeroko używane w bitwach końca I wojny światowej, począwszy od ich debiutu 31 maja 1918. Spośród 2.697 czołgów (wyprodukowanych w czasie wojny) 356 zostało zniszczonych przez artylerię, 13 przez miny, 70 z innych przyczyn. Był najskuteczniejszym czołgiem tej wojny.

Po I wojnie były one szeroko eksportowane - używane były w większości państw posiadających wojska pancerne, często jako ich pierwsze czołgi. Większość z wyprodukowanych czołgów znajdowała się wciąż w służbie jeszcze w chwili wybuchu II wojny światowej, głównie w armii francuskiej, chociaż wówczas były one już przestarzałe.

Renault FT-17 były także pierwszymi czołgami na wyposażeniu Wojska Polskiego. W 1919 w Armii Polskiej gen. Hallera we Francji utworzono 1 Pułk Czołgów, wyposażony w 120 czołgów FT-17. W czerwcu 1919 pułk czołgów razem z armią gen. Hallera, wrócił do Polski, z całym wyposażeniem. Dawało to Polsce prawdopodobnie czwarte miejsce na świecie pod względem posiadanych sił pancernych. Używane były następnie w wojnie polsko-radzieckiej. W momencie wybuchu II wojny światowej armia polska posiadała jeszcze 102 czołgi tego typu. Zostały one użyte w składzie trzech kompanii czołgów lekkich (wolnobieżnych).

Ciekawe informacje

• Podczas wojny zimowej między ZSRR, a Finlandią fińskie wojska dysponowały ok. 30 czołgami Renault FT-17. Oczywiście te już przestarzałe czołgi ustępowały radzieckim BT i T-26.

Dane techniczne

∞Załoga: 2 (dowódca-strzelec, kierowca)
∞Silnik: 1 silnik gaźnikowy, 6-cylindrowy Renault o mocy 39 KM (28 kW) przy 1500 obr./min.
∞Pancerz: z płyt pancernych, nitowany o grubości 6 – 22 mm
∞Długość: 5,00 m (z ogonem)
4,10 m (kadłuba)
∞Szerokość: 1,74 m
∞Wysokość:2,14 m
∞Masa: 6 700 (wersja z działkiem)

∞Osiągi:

∞Prędkość: 8 km/h (po drodze)
6 km/h (w terenie)
∞Zasięg: 60 km (po drodze)
45 km (w terenie)

Katiusza

Katiusza – wspólna nazwa obejmująca radzieckie wyrzutnie rakietowe BM-8 kalibru 82 mm, BM-13 kalibru 132 mm, BM-31 kalibru 310 mm i ich modyfikacje wprowadzane na uzbrojenie Armii Czerwonej począwszy od 21 czerwca 1941 roku podczas II wojny światowej.

∞ Zastosowanie:

Chrzest bojowy Katiusze przeszły 14 lipca lub 15 lipca 1941 roku pod Orszą, a już 8 sierpnia 1941 powołano w Armii Czerwonej osiem oddziałów artylerii rakietowej wyposażonych w trzydzieści sześć wyrzutni każdy. Po uzyskaniu przez Związek Radziecki przewagi na froncie, zmasowany ogień Katiusz był stałym elementem artyleryjskiego przygotowania natarcia każdej sowieckiej ofensywy.

Mimo niewielkiej celności prowadzonego ognia ostrzał pozycji wroga z użyciem Katiusz był bardzo efektywny, a to dzięki jego koncentracji na stosunkowo niewielkiej powierzchni i masowemu użyciu. Dochodził do tego czynnik psychologiczny – charakterystyczny dźwięk wydawany przez startujące pociski wzbudzał w niemieckich żołnierzach uczucie panicznego lęku.

Wyrzutnie rakietowe zgrupowane były w dywizjonach (4 wyrzutnie), brygadach i dywizjach. Brygada artylerii rakietowej w czasie odpalania jednej salwy, co trwało 7 - 10 sekund, mogła wystrzelić do 1152 pocisków, a dywizja - 3456 pocisków. Niektóre dywizje wchodziły w skład korpusów uderzeniowych naczelnego odwodu, których używano do przełamywania frontu na szczególnie ważnych kierunkach natarcia.

W ludowym Wojsku Polskim wyrzutnie BM-8, 13, 31 i inne były na wyposażeniu samodzielnych dywizjonów i pułków artylerii rakietowej. W zależności od potrzeb jednostki te przydzielane były do oddziałów 1 i 2 Armii Wojska Polskiego.

Ciekawe informacje

• Katiusza to zdrobnienie popularnego w Rosji żeńskiego imienia Jekatierina (Katarzyna) – taki też tytuł nosiła popularna podczas wojny w Związku Radzieckim piosenka mówiąca o tęsknocie dziewczyny do ukochanego, który odbywa służbę wojskową

Dane techniczne

Podczas strzelania obsługa kryła się w pewnej odległości od wyrzutni.

BM-8

Szynowa wyrzutnia rakietowa montowana na podwoziach samochodów ZiS-6, podwoziach czołgów lekkich T-60 oraz amerykańskich ciężarówek m.in. Studebaker US6[1] dostarczanych Sowietom w ramach umowy Lend-Lease. Produkowane były wersje z prowadnicami szynowymi na 24, 36, 48 lub 72 pociski.

∞ zasięg: 5000-5500 m zależnie od wersji pocisku
∞ kaliber: 82 mm

BM-13

Szynowa wyrzutnia rakietowa montowana na podwoziach samochodów ZIS oraz zagranicznych dostarczanych z Zachodu. Rakiety M-13 montowane były w dwóch rzędach po osiem w każdym, M-13DD i M-20 tylko w jednym rzędzie, ze względu na dużą masę.

BM-13 na podwoziu ZiS-6 Parametry:

∞ zasięg pocisku: M-13 5520-9470 m, w zależności od wersji
∞ zasięg pocisku: M-20 5000 m
∞ zasięg pocisku: M-13DD 11 800 m
∞ kaliber: 132 mm
∞ długość pocisku: 1,42 m (M-13), 2,09 m (M-20), 2,23 m (M-13DD)
∞ masa pocisku: 41,5 - 44,5 kg (M-13), 57,6 kg (M-20), 62,8 kg (M-13DD)
∞ masa materiału wybuchowego: 4,9 kg (M-13, M-13DD), 18,4 kg (M-20)
∞ szybkostrzelność: 16 strzałów w ciągu 7-10 sekund
∞ czas powtórnego ładowania: 5-10 min

BM-31-12
Koszowa 12-prowadnicowa wyrzutnia rakiet, produkowana od 1944 roku, montowana na podwoziu samochodowym. Łączna jej masa bez pocisków wynosiła 7100 kg.

Parametry pocisku M-31:

∞ zasięg: 4000 m
∞ kaliber: 300 mm
∞ długość pocisku: 1,7 m
∞ masa pocisku: 91,5-92,4 kg (M-31), 94,8 kg (M-31UK)
∞ prędkość maksymalna pocisku: 255 m/s (M-31), 245 m/s (M-31UK)

Scenariusz typu political fiction.

W styczniu 2007, po serii zamachow terrorystycznych w Gruzji, rzad
tego kraju zdecydowal sie poprosic Polske o pomoc.
Rownoczesnie, sytuacja miedzy Gruzja a Rosja zaognila sie.
Rosja nie tylko odmowila wycofania swoich baz z terytorium Gruzji,
ale wrecz zaczela dostarczac do tych baz zapasy amunicji,
zywnosci, czesci zamiennych, przeprowadzac pospieszne remonty
sprzetu ciezkiego.

Co sie stalo?
Jak to sie stalo?
Rurociag Baku-Tbilisi-Ceyhan, byl nie na reke Rosji. Kaspijska
zaczela plynac z pominieciem Rosji, dotychczasowy rurociag
Baku-Noworosyjsk, kontrolowany przez Rosje, stracil
na znaczeniu. Rosja przestala kontrolowac dostep do ropy kaspijskiej...

Co Rosja moze z tym zrobic? Jak zareagowac?
Oczywistym rozwiazaniem wydawal sie nastepujacy scenariusz:
Terrorysci wysadzaja w Gruzji rurociag, raz i drugi. Atakuja kilka celow
administracyjnych. Gruzja sama sobie z tym nie radzi. W celu
opanowania sytuacji i stabilizacji kraju - Rosja zdecyduje sie wkroczyc,
i pro publico bono - przejac wladze w Gruzji. Plan Rosji wydawal
sie dobry, ale...

Stany nie moga do tego dopuscic. Rozwiazaniem jest wyslanie
wlasnego kontyngentu pokojowego, z zalozeniem ze to ten kontyngent
przejmie wladze w Gruzji, zanim Rosja to zrobi.
Na ochotnika zglosil sie nowy wierny sojusznik USA, jak zwykle, z
calkowicie niejasnych powodow. Rownoczesnie Ukraina, rozpaczliwie
chcac pokazac swoja prozachodniosc, zaoferowala pomoc swojej
floty.

Sztab generalny w Polsce juz pol roku wczesniej planowal operacje
"Gorski Orzel" - blyskawiczny przerzut koleja a nastepnie Morzem
Czarnym sil, majacych stanowic demonstracje sily i poparcia
Zachodu dla Gruzji. Sil ciezkich, tylko teoretycznie majacych pomoc
w zwalczaniu terrorystow, a na prawde majacych zademonstrowac
Rosji wole walki.
Sil na tyle licznych, by w polaczeniu z silami Gruzji, stanowic
mogly przeciwwage dla stacjonujacych tam wojsk rosyjskich.
Sily bylyby oparte na KTO, jako sprawdzonym na tym teatrze
dzialan pojezdzie. Sil przeznaczonych do przedluzonego
stacjonowania, w zwiazku z czym kazdemu wyslanemu
(pod)oddzialowi wyznaczony musi byc zmiennik.
Przerzut sil i demonstracje zaangazowania na Morzu Czarnym
bierze na siebie Ukraina. Stany przeprowadzaja demonstracje
sily za pomoca lotnictwa, z baz tureckich.
Polska dostarcza sil ladowych.

Sily Gruzji:
- 17,500 ludzi, plus rezerwisci
- 90 czolgow (59 T-55, 31 T-72);
- 185 BWP / TO (Wiekszosc to BTR 60/70, ok. 10 M113 ok. 40 BMP-1)
- 7 samolotow bojowych (Su 25, sprawne prawdopodobnie 2),
- 5 smiglowcow bojowych (Mi-24, sprawne podobno 3)
- 5 Mi-8, 1 Mi-2
- 11 okretow roznego typu.

Sily Rosji w regionie:
- 10,200 ludzi, glownie narodowosci Abchaskiej, podzielone
nastepujaco:
- Bazy Batumi i Akhalkalaki lacznie:
8000 ludzi, 153 czolgi, 241 BWP / TO, 140 szt. artylerii
- Abchazja:
1600 ludzi, ok 100 szt pojazdow opancerzonych roznego typu
- Poludniowej Osetia:
600 ludzi, ok 50 pojazdow opancerzonych roznego typu.

Sprzet rosyjski to T-72, btr80, bmp2, ok 35 smiglowcow
transportowych i szturmowych ( Mi-8 i Mi-24).
Sa to elementy 145 tej dywizji piechoty zmot. i pulku
powietrzno-desantowego. ( Tak sily Gruzji jak i Rosji
bazuja na kolowych pojazdach. )

Brak floty i lotnictwa Rosji w Gruzji. Najblizsza baza floty
to port Noworosyjsk. Gruzja graniczy z Czeczenia,
skad mozliwe sa dzialania stacjonujacych tam sil,
w tym i lotnictwa.

Kontyngent polski, bazujacy na brygadzie KTO, ze
wzmocnieniami:
- Trzon kontyngentu, dostarcza glownych sil, sztab i artylerie:
21 Brygada Strzelcow Podhalanskich. Trzy bataliony na AMV
Patria, batalion lekkiej piechoty gorskiej, artyleria brygadowa.
Zmiennik: 17 Brygada Wielkopolska.
- Wsparcie czolgami: 1-szy batalion czolgow z 10 Brygady
Swietoszowskiej. 53 Leo-2. Zmiennik: 2gi batalion tej brygady.
- Wsparcie smiglowcami: 49 Pulk Smiglowcow Bojowych.
Eskadra szturmowych Mi-24, eskadra szturmowych Mi-2,
eskadra wielozadaniowych Mi-2. Obsluga naziemna.
Zmiennik: 56 PSB.

W sumie:
- 53 czolgi Leopard2
- ok 150 KBWP/KTO Patria
- 12 M-24, 24 Mi-2

Warunki naturalne:

Gruzja jest krajem gorzystym, wieksza czesc terytorium pokrywaja pasma
gorskie Kaukazu, w poludniowej czesci zas Malego Kaukazu. Gory obydwu
systemow rozdzielone sa polozonymi w centrum kraju nizinami: w dolinie
rzeki Kura - Kuranska i Lenkoranska oraz lezaca nad rzeka Rioni -
Nizina Kolchidzka.
Uzytki rolne stanowia 39% powierzchni kraju. Do glownych roslin
uprawnych naleza zboza, warzywa, owoce i tyton. Nizina Kolchidzka jest
waznym regionem uprawy herbaty, owocow cytrusowych i winnej latorosli.
Stolica - Tbilisi 1.2 mln mieszkancow.
Nizina Kolchidzkia, nad Morzem Czarnym, z miastami: Poti,
Suchumi, Kutaisi nadaje sie do prowadzenia walki wojskami ciezkimi,
ma ksztalt mniej wiecej trojkata rownobocznego o bokach 70-80km.
Nizina Kuranska, we wschodniej czesci kraju, jest pagorkowata,
szerokosci ok 40-60 km, dlugosci ok 100 km.
Polnoc i poludnie kraju sa gorzyste.
Glowne bazy rosyjskie to Batumi i Akhalkalaki. Batumi to glowny port
Gruzji, na poludniowym skraju Niziniy Kolchidzkiej, stacjonuja tam
sily ciezkie. Akhalkalaki lezy na poludniu kraju, w gorach, sily kolowe
i aeromobilne.

PYTANIE DO GRUPOWICZOW:

Kto dopisze ciag dalszy?

:-)

Literatura:

Gruzja, WIEM:
wiem.onet.pl/wiem/007a80.html

Gruzja 2003, blog z wycieczki, (ludzi ktorzy potrafili sie dogadac):
http://www.piotbula.republika.pl/wycieczki/gruzja.htm

Inny blog z wycieczki, (ludzi ktorzy nie umieli lokalnego jezyka):
http://tramp.travel.pl/publikacja.php?p=id52strona1

Naiwno-romantyczny obraz Gruzji:
http://www.enigma.pl/html/piekny.htm

Polonia w Gruzji:
http://www.uq.net.au/~zzwfrenk/gruzja.htm

Mapa, np:
Georgia map and information page by World Atlas
http://worldatlas.com/webimage/countrys/europe/lgcolor/gecolor.htm

Informacje o silach Rosji w Gruzji
http://www.globalsecurity.org/military/world/war/ajara.htm
http://www.jamestown.org/publications_details.php?volume_id=32&issue_...
http://www.russiajournal.com/russian/news_41961.html
www.da.mod.uk/CSRC/documents/Caucasus/P41 (zwlaszcza to)
( Plus informacje z grupy pl.misc.militaria)

| Na razie zrobilem takie, /nowy watek, bo stary gdzies sie
| zdezaktualizowal/. Wydatki Czechoslowacji oparlem na tym artykule, co
| tu byl podawany link, jest podane 345 mln zł. NIech mio ktos
| wytlumaczy,m jak to mozliwe, ze Cz. Wydawlai 2x mniej, a mieli wiecej
| sprzetu?:

[cut cyfry]

Nie do końca więcej...
Jak sam podajesz mieliśmy więcej:
moździerzy, dział, działek ppanc
(IMO zamiast "dział"powinieneś chyba mieć "armat i haubic (bez ppanc)"

dopisac "dzial polowych i juz"

Tu jeszcze kilka zdan o Polsce:

I. Na początek garść założeń tyczących się polskiej obronności
alternatywnej gdzieś tak od 1930 r:

1. Priorytetem staje się zwiększenie zapasów mobilizacyjnych w celu
wykorzystania rezerw ludzkich.
2. Gen. Rayski idzie w odstawkę.
3. Doktryna koncentruje się na obronie, natomiast drogi sprzęt ofensywny
jakby co ma być użyczony przez sojuszników /ofensywa antyniemiecka w
porozumieniu z Francją/
4. Odpowiednio wcześnie wprowadza się konieczne zmiany.
5. Słowniczek:
wojska forteczne - oddziały obsadzające umocnienia.
wojska zaporowe - silnie uzbrojone oddziały przeznaczone do blokowania
uderzeń npla.
Aby znaleźć środki na sprzęt należy ograniczyć wydatki wegetacyjne
armii, poprzez skrócenie czasu trwania służby wojskowej, skadrowanie i
sterytorializowanie części jednostek. Przyjęcie planu 50% wojska aktywne
- 50 % wojska mobilizowane pozwoliłoby ograniczyć liczbę aktywnych
dywizji do ok. 15. Francja w owym czasie miała tylko 20-26 dywizji
aktywnych, nie licząc kolonialnych, reszta to rezerwa "A" i rezerwa "B".
5 dalszych dywizji zostałoby skadrowanych, 10 zaś - skadrowane i
przeznaczone do mobilizowania w trybie terytorialnym. Z wegetacyjnego
funduszu piechoty można by uzyskać tą drogą ok. 70 000 000 zł. Rocznie,
30 000 000 zaś z cięć sztabowych, kawaleryjskich, artyleryjskich etc,
oraz z ograniczenia rozwoju PMW, co dałoby w ciągu 10 lat 1930 - 1939
dodatkowo 1 000 000 000 zł. na sprzęt wojskowy. Na stopie pokojowej
armia przedstawiałaby się następująco:

aktywne dywizje piechoty: 15
skadrowane dywizje piechoty: 5
terytorialne dywizje piechoty: 10
brygady kawalerii/zmot.: 8
brygady kawalerii skadrowane: 4
pułki art. ciężkiej: 5
pułk art. motorowej: 1
pułk artylerii górskiej: 1
pułk artylerii lekkiej: 1
inne, mniejsze formacja artylerii, saperów, pancerne, KOP etc. /bez zmian/

II. Rezerwy Ludzkie i potrzeby.
Polska posiadała ok. 3 500 000 - 4 000 000 wyszkolonych wojskowo
rezerwistów, przyjmuję jednak, że zamierzamy wystawić armię ok. 3 000
000, natomiast armia zmobilizowana 1 IX 1939 r. liczyła zaledwie ok. 1
200 000 ludzi, co stanowi zaledwie ok. 40% rezerw, Czechosłowacja zaś w
1938 r. osiągnęła zaś współczynnik ten ok. 100 % - wyzyskała w zasadzie
zwoje zasoby ludzkie. Biorąc pod uwagę słabsze wyposażenie jednostek
rezerwowych szacuję, że Polsce brakowało 1 800 000 karabinów oraz 100%
większości innego sprzętu:
1. ckm - 15 000
2. rkm i lkm - 25 000
3. granatniki 45mm - 3 800
4. moździerze 81mm - 1200
5. armaty 75 mm - 1 800
6. haubice 100mm - 900
Ponadto potrzebowaliśmy minimum 2000 działek ppanc. 37 mm i 5000
karabinów ppanc.

III. Organizacja.
1 IX 1939 r. byliśmy w stanie wystawić:
30 dywizji aktywnych
( dywizji rezerwowych
11 brygad kawalerii
2 brygady pancerno-motorowe
5 brygad piechoty i KOP
6 brygad i półbrygad Obrony Narodowej
Dodatkowo masa rezerwistów /1 800 000/ pozwoliłaby na zmobilizowanie
znacznej ilości pułków piechoty, kawalerii etc, powiedzmy że wprowadzą
tu pojęcie Dywizji Mobilizowanej /dalej: DM/ - 3 pułki piechoty, pułk
artylerii lekkiej, oddział rozpoznawczy, łączność służby, około 15 000
ludzi, 60 karabinów ppanc., 240 rkm, 100 ckm, 12 moździerzy 81mm, 27
działek ppanc. 37mm, 12 armat 75 mm, 24 haubice 100 mm. Teoretycznie
moglibyśmy wystawić około 50 takich dywizji dodatkowo, reszta rezerw w
marszbatalionach i innych takich.
IV. Ceny.

7,92mm kbk wz.29 (Mauser) 250 zł [1930/31]; 187,75 zł [1935/36]; 164,96
zł [1938/39]
7,92mm rkm wz.28 (Browning) 2430 zł [1930/31]; 1640 zł [1935/36]; 1433
zł [1938/39]
7,92mm ckm wz.30 4076 zł [1931/32]; 3124 zł [1935/36]; 2102 zł [1938/39]
9mm pm Mors 2500 zł [1939 - seria informacyjna]; 400 zł (przewidywana
seryjna)
46mm granatnik wz.36 1032 zł [1938]
37mm armata ppanc. wz.36 (Bofors) 22.900 zł [1937]
100mm haubica wz.14/19P ok. 147.620 zł

Tak więc dodatkowy sprzęt kosztowałby szacunkowo:

1. kbk - 1 800 000 szt. /przeciętna cena 200 zł/: 360 000 000 zł.
2. ckm - 15 000 szt. /przeciętna cena 3 000zł/: 45 000 000 zł.
3. rkm i lkm - 25 000 szt. /przeciętna cena 1834zł/: 45 850 000 zł.
4. granatniki 45mm - 3 800 szt.: 3 921 600 zł
5. moździerze 81mm - 1200 szt.: ?
6. armaty i haubice - 2 700 szt. / po kursie haubicy/: 398 574 000 zł.
7. 37 mm armaty ppanc. - 45 800 000
Razem daje to kwotę 899 145 600 zł , nie licząc kosztów mundurów, gaci,
masek pgaz, moździerzy i karabinów ppanc.. Ponadto konieczne by było
zwiększenie zapasów amunicji, szczególnie artyleryjskiej o 100%, a
składowanie jej jest dość kosztowne. Znaczna część dowództw musiałaby
istnieć już w czasie pokoju, co zwiększyłoby koszta, zwiększyłoby się
znacznie zapotrzebowanie mobilizacyjne na konie i inne środki
transportu, środki łączności, dlatego w życie musiałby wejść plan mniej
ambitny, a tańszy.
Przede wszystkim wyprodukowanie takiej ilości dział byłoby trudne,
ponadto lepiej by było uzupełnić nimi jednostki pierwszoliniowe.
Dysponując zaś kwotą 50 000 000 zł. rocznie - 500 000 000 zł. w ciągu
dziesięciu lat moglibyśmy wzbogacić się o 1 000 000 karabinów, 5 000
ckm, 15 000 rkm i lkm, 3 000 granatników, 2 000 działek ppanc. 37mm. Co
umożliwiłoby wystawienie milionowej Armii Rezerwowej, niestety słabo
wyposażonej w artylerie. Jednostki jej byłyby mobilizowane w trybie
terytorialnym, co umożliwiałoby szybkie osiągnięcie gotowości bojowej
przy małym obciążeniu systemu komunikacyjnego państwa. Co prawda ideał -
system szwajcarski - każdy w domu trzyma mundur i karabin i w momencie
ogłoszenia mobilizacji pędzi na zbiórkę - w polskich warunkach był
nierealny, ale za realne uważam lokalne zorganizowanie rezerw już w
czasie pokoju. Oprócz dodatkowych brygad, batalionów Obrony Narodowej
stworzono by liczne marszbataliony i pułki zapasowe, baterie artylerii,
mające uzupełniać dywizję aktywne, ponadto wyrwać z paszczy
kwatermistrzostwa cały sprzęt, kwatermistrzostwo ma bowiem tendencję do
nie wydawania sprzętu żołnierzom, ale przetrzymywania i potem niszczenia
w obliczu npla, co nie jest tylko polska przypadłością, ale parametrem
ogólnoświatowym, np. taki Skorzeny otaczał składy armatami 88mm i pod
groźbą luf brał co mu trzeba, bardzo narzekał też na zaopatrzeniowców,
że wolą marnować wyposażenie niż dać je potrzebującym wojskom liniowym.
Podobni wspomina nasz kpt. Łaszkiewicz. Tak więc w czasie mobilizacji co
się da trafia do jednostek liniowych, co się da do zapasowych i wraz z
nimi wzmacnia oddziały pierwszorzutowe. Te oddziały zapasowe mogłyby
liczyć około 400 000 ludzi i pewną liczbę ckm, działek ppanc. 37mm,
armat i haubic polowych. Dodatkowo zaś 300-400 000 w wspomnianych
Brygadach Obrony Narodowej, reszta w milicjach obywatelskich, które pod
komendą policji miałyby utrzymywać porządek, pilnować magazynów, dróg,
mostów, przepraw, stanowić kompanie lotniskowe, kolejowe itp.

V. FON i modernizacja armii.
Rozważyć wypada, czy plan modernizacji armii z 1936 roku nie powinien
być zrewidowany, a niewątpliwie winien być bardziej wyzyskany,
szczególnie klejnoty, złoto za które można było kupować brakujący Polsce
sprzęt za granicą, licencje, maszyny, technologie itp. Ponadto rozważyć
trzeba, czy nie lepiej byłoby zrezygnować z czołgów, bo 200 sztuk nie
wiele zdziała, a zamiast nich 2 000 działek ppanc. mogłoby powstrzymać
zagony niemieckie? Czy nie należałoby ustawić priorytetów tak:
1. Myśliwce, działka ppanc. i plot.
2. Radiostacje i inny sprzęt łącznościowy
3. Zapasy strategiczne paliwa, lotniska
4. Ciężarówki
a inny sprzęt dopiero brać pod uwagę po wysyceniu pewnym armii
powyższym? Likwidacja floty dałaby oszczędność 43 000 000 zł rocznie -
2/3 sum wydanych na lotnictwo. Zbadać też należy, czy FON faktycznie
miał służyć modernizacjom, czy też w dużej mierze rozejść się po
kieszeniach decydentów.

VI. Elementy strategii
1. Wprowadzenie dowództw frontów i korpusów.
2. Skrócenie linii frontu, przesunięcie kilku jednostek na południe,
wzmocnienie Armii Karpaty.
3. Mobilizowanie brygady kawalerii rocznie co najmniej, do IX 1939 r.
czterech.

VII. Dywizje szybkie.
Jeśli jednak czołgi były produkowane, celowym byłoby połączenie wojsk
zmechanizowanych w jeden związek taktyczny - dywizje szybka w składzie:
1. 10 Brygada Kawalerii Pancernej
2. 1 i 2 Bataliony czołgów 7 TP
3. 51, 52 61 Kompanie Czołgów Rozpoznawczych
4. Warszawska Brygada Pancerno-Motorowa

Ewentualnie w wypadku posiadania 4 brygad zmot., można by wystawić 2
takie dywizje, słabiej wyposażone w czołgi /po 1 batalionie/, ale z
większą ilością dodatkowych kompanii tankietek. Było to jak najbardziej
realne, gdyż główną przeszkoda w motoryzacji brygad były jałowe debaty
tępych sztabistów.

VIII. Dodatkowe źródła pieniędzy.
O ile w XX-leciu Polska była państwem suwerennym, i sama decydowała o
swojej polityce zagranicznej, o tyle nie ustrzegliśmy się pewnych
błędów, tzn. zbyt idealistyczna była, dla aliantów sama marchewka,
tymczasem może powinniśmy postraszyć ich możliwością ugody z Niemcami,
jeśli nie dostaniemy wydatnej pomocy. Taki alians byłby dla ...

więcej »